Rapsod

  1 Mod|          cichymi rękoma przędziesz mi na zaczarowanych harfach ciężką
  2 Mod|               morzu tonąc, iskrzą się na zachodzie krwawą rosą, o
  3 Mod|                Ty, która mi noce burz na dni pogody przemieniasz,
  4 Mod|              w blady uśmiech, co tlał na Twych ustach, i słyszę,
  5 Mod|             jak teraz, kiedym Cię już na zawsze utracił.~Przed Twe
  6 1  |              potęga moja.~Dziś siedzę na złomach skał, patrzę na
  7 1  |               na złomach skał, patrzę na morze i myślę o Tobie.~Morze
  8 1  |             się rozkrapla.~Sam jestem na świecie. Sam jedyny. Sam,
  9 1  |          ponad wszelką burzą i bólem. Na szczycie najwyższych gór
 10 1  |         Ucichło...~Dwa krwawe światła na morzu. Dwa krwawe słońca,
 11 1  |            rosie się rozpływa.~Siedzę na skałach i myślę o Tobie,
 12 1  |               Twój cień wywołali, ale na próżno kreślili czarodziejskie
 13 1  |        kreślili czarodziejskie znaki, na próżno palili perły i myrhę
 14 1  |          śmierci - wszystko, wszystko na próżno.~Szatanie! Wykreśl
 15 1  |           wpijają, jak ręce jej dyszą na mej szyi w bolesnym upojeniu.~
 16 1  |               mego, że tylko dłoń swą na me czoło położy, że tylko
 17 1  |            łaski u Ciebie, i wiem, że na próżno...~Na próżno! Tam
 18 1  |               i wiem, że na próżno...~Na próżno! Tam poza mną trawią
 19 1  |    niewolników rzucały się przede mną na kolana i w niemej trwodze
 20 1  |          miary sypało szczodrą dłonią na syna swego.~Po wszystkich
 21 1  |            tarasu mego pałacu patrzał na morze, przesuwały się okręty
 22 1  |               się pod ich ciężarem, a na ich srebrnych tarczach i
 23 1  |     dotarliśmy do granic świata. I tu na zrębie świata, gdzie ziemia
 24 1  |              a słońce stoi nieruchomo na niebie gdyby olbrzymi topaz.
 25 1  |         próżnymi rękoma.~Więc wziąłem na okręt dziewicę z tego kraju,
 26 1  |           jasna, jak gdyby słońce się na niej stopiło, a głos jej
 27 1  |              widziałem słońce stojące na niebie gdyby olbrzymi topaz,
 28 1  |               gdyby olbrzymi topaz, a na ścianach zdawały się wyrastać
 29 1  |          słoneczny, padłem przed Tobą na twarz, a Ty, niewolnico
 30 1  |          miliona lat odległej gwiazdy na ziemię zabłąka.~Spłynęłaś,
 31 1  |           Spłynęłaś, jak sny spływają na serce, syte bólu i rozkoszy.~
 32 1  |             tak smutnie, jak noc, gdy na zbolałe serca krwawym smutkiem
 33 1  |      rozwścieklone serce wszechświata na niebie wypieka.~Twoje oczy
 34 1  |          paliło się jak w gorączce, a na skroniach nabrzmiała sieć
 35 1  |             gdy zmrok się coraz wyżej na nim piętrzy, a ziemia parną
 36 1  |               tęsknych upojeń przykuć na niebie, gdy w sercu błędne
 37 1  |          słońca.~I wysłałem posłańców na wszystkie strony świata,
 38 1  |         niesłychane skarby: kamienie, na których się kleiła jeszcze
 39 1  |               szłaś ku mnie z głęboko na piersi spuszczoną głową,
 40 1  |               cichy smutek rozlał się na Twym czole:~Panie! nie tego
 41 1  |                Było, jakby całe niebo na mnie spadło. Tylko lśniące
 42 1  |           żarem mego słońca namiętnie na mej piersi oddychało, a
 43 1  |          szczęśliwy.~A słońce czekało na mnie, czekało. Od rana do
 44 1  |           rana do późnej nocy czekało na swego syna.~I szło wolniej
 45 1  |       niezadługo znowu wypalać zemstę na mojej ziemi.~Co dzień stało
 46 1  |             łaski i przebaczenia.~Ale na próżno czekało. Co dzień
 47 1  |          olbrzymiego miasta, wybiegał na morze, rwał się daleko poza
 48 1  |              pożarem światła się pali na dachach mego miasta, raz
 49 1  |     kryształowych kwiatach, którem Ci na ścianach kazał wyżłobić,
 50 1  |         państwie moim.~Wypalało zboże na polach, suszyło rzeki i
 51 1  |               co jako ogień siarczany na duszę moją się lały.~Alem
 52 1  |            się lały.~Alem nie wyszedł na taras, choć wiedziałem,
 53 1  |         miejsca się nie ruszył.~I jak na dany znak padł krzyżem cały
 54 1  |          dzikim przerażeniu patrzałem na olbrzymi cmentarz szkieletów
 55 1  |          olbrzymi cmentarz szkieletów na krzyż rozciągniętych.~Potem
 56 1  |             tylko, jak mnie wynoszono na taras, oczy moje błąkały
 57 1  |             Daj nam białą niewolnicę! Na krzyż z nią! Na krzyż! Słońcu
 58 1  |           niewolnicę! Na krzyż z nią! Na krzyż! Słońcu w ofierze!~
 59 1  |              Samum, kiedy góry piasku na moje karawany ciska lub
 60 1  |             jednym zamachem podcięła.~Na taras w żar pomorem ziejącego
 61 1  |            bólem skrzywiona.~Z rękoma na krzyż szła wolno ku mnie.~
 62 1  |           ludem.~Tysiące kazałem wbić na krzyż i poiłem się rozkoszą
 63 1  |        poszarpał w kawały święty wóz, na~ jeżony brzytwami, paliłem
 64 2  |       mrocznych czeluściach wykwitają na nagich gałęziach ciężkie
 65 2  |         kiście złotego kwiecia, wokół na skałach śpią czarne ptaki
 66 2  |         gwiazd sieją błyszczący szron na głębie morza.~Nigdy Cię
 67 2  |           zeschłej trawie, osiadł się na szronem ściętym stepie,
 68 2  |             deszcz. Cały dzień jęczał na brudnych szybach okien,
 69 2  |              rozczołgało się z trudem na krańcach nieba i zanikło.~
 70 2  |            czasie przypływu siedziała na zrębie skalistej wysepki.
 71 2  |      przerażeniu patrzała drżąca mewa na coraz nowe, coraz silniejsze
 72 2  |              jeszcze opadła bezsilnie na ostrej rafie skały, wtuliła
 73 2  |           łamał ich zmarzłe korony, a na małą trumienkę spadały grudy
 74 2  |               mi Twą rękę!~I spojrzyj na mnie!~Widziałem wszystkie
 75 2  |               piramidy i sprowadzałem na tysiące mil wody morza do
 76 2  |            moc cała, kiedy Twój wzrok na moją duszę pada, czarowne
 77 2  |              zapomnienie!~O, spojrzyj na mnie, jak w onej ciemnej
 78 2  |              raz jeszcze spojrzyj tak na mnie!~I przemów do mnie!~
 79 2  |              Chętnie słuchałem, kiedy na tarasie mego pałacu, w świetle
 80 2  |             rogów mosiężnych ciągnęły na wojnę; długie godziny wsłuchiwałem
 81 2  |            zadrgał dźwięk Twego głosu na strunach mego serca...~Wszystko
 82 2  |               oparach wilgotnych łąk, na mojej głowie stopiło słońce
 83 2  |          rozpryskują błyszczący szron na morze.~A z wolna rosni wokół
 84 2  |            falami ognia i kołyszą się na nim płomienną lawą.~A dwie
 85 2  |               noc i leją potoki ognia na morze.~I chwilę stoi morze
 86 2  |             ogniem rozszalałe ramiona na niebo, wspina się na jego
 87 2  |          ramiona na niebo, wspina się na jego krańcach w górę, a
 88 2  |           zbiły się w chmurę i siadły na dzikich skałach i w smutnym
 89 2  |        wszechrzeczy, rzucałem gwiazdy na nowe tory, przyspieszałem
 90 2  |               daremnie zmieniałem noc na dzień, gasiłem światło i
 91 2  |              dzień, gasiłem światło i na nowo je wzniecałem, ale
 92 2  |           smutny i zmęczony patrzałem na mój bezpłodny trud.~Aż wreszcie
 93 2  |     przyszłości, a łaska moja płynęła na Ciebie, płynęła, aż moc
 94 2  |             moc i piękno, i byłaś tym na ziemi, czym ja byłem na
 95 2  |               na ziemi, czym ja byłem na niebie.~Kochającymi rękoma
 96 2  |            Kochającymi rękoma sypałem na Ciebie smętny blask zadumanych
 97 2  |              stopiłem odwieczny śnieg na szczytach gór, zwaliłem
 98 2  |         Pełnymi rękoma siałem zarodki na wiosenną ziemię. A gdzie
 99 2  |      wyczarować. daremnie rozniecałem na niebie tysiącznobarwne ognie
100 2  |           gdyby nikłe jaśnienie mgieł na mrocznych dalach.~Widziałem
101 2  |                co echem dalekich snów na brzegach przebrzmiewały.~
102 2  | przebrzmiewały.~A gdy wszystkie ognie na wierzchołkach gór pogasły,
103 2  |            brzegom.~Jak we śnie szłaś na morzu, Twe oczy szeroko
104 2  |          Twych źrenic i ujrzałaś mnie na przeciwnym brzegu.~Chwilę
105 2  |              przewieje.~Tak przekwita na brzegu ostatni akord fal,
106 2  |              potop pijanych barw, gdy na niebie noc milczenie rozściela.~
107 2  |         umarłaś, ale wciąż Cię widzę, na jawie i we śnie, w słonecznych
108 2  |            nie mogę.~Czasami siedzisz na krawędzi mego łoża i patrzysz
109 2  |            mej krwi.~Czasem widzę Cię na spienionej grzywie fal,
110 2  |            żarze południa biała piana na złotych splotach Twych włosów.~
111 2  |            nocy księżycowej widzę Cię na zrębach skał, słyszę Twe
112 2  |              wolna stapia się miesiąc na Twej głowie, i w diamentowym
113 2  |              diamentowym dżdżu ścieka na ziemię przez jedwab Twych
114 2  |        rozwijał, by wyjechać ku Tobie na morze, ku Tobie, święta
115 2  |             cień ziemi, rozwiałaś się na niebie i zatonęłaś w świtach
116 2  |         przecież siedziałaś obok mnie na tronie niebieskim. Droga
117 2  |        olśniony potopem błyskawic, co na czarnym niebie ryły runy
118 2  |              przeznaczeń, niosłem Cię na mej piersi, niosłem Cię,
119 2  |             ponad ludami i obszarami, na Twoje życzenie szło tysiące
120 2  |               gdy już słupem stawały. Na moich rękach wyniosłem Cię
121 2  |              a przy mym boku jechałaś na koniu w stal okutym, kiedym
122 2  |          którym stoi moja chata.~Och, na tym brzegu spędziliśmy długie
123 2  |            rzadki kwiat paproci.~Och, na tym brzegu czułem w mej
124 2  |             szałem i rozkoszą, śpiewa na lśniących roztoczach wód.~
125 3  |       bocianim, które kiedyś uplotłem na samym szczycie stodoły,
126 3  |               karty, inni spali wokół na ławkach; na wpół śpiący
127 3  |               spali wokół na ławkach; na wpół śpiący wpatrzyłem się
128 3  |          serce, tuliły je i całowały.~Na chwilę zadrgały jej usta,
129 3  |              oczach, głowa jej opadła na poduszkę i znikła w fałdach
130 3  |          jedwabnych szalów.~W ścisku, na pomoście prowadzącym do
131 3  |             gazowych latarni, gdy się na nie patrzy przez szronem
132 3  |             dwu gwiazd płomienistych. Na całym niebie rozkwitły dwie
133 3  |           dwoje tych oczu.~Przede mną na złotej misie leżały oczy,
134 3  |               krwią obryzgane ramiona na niebo zarzuca, a olbrzymia
135 3  |          ogniu stojąca kępa koralowa, na całym wschodzie czerwoną
136 3  |                Wtedy się morze wspina na niebo, wgryza się w jego
137 3  |               kwitną czarowne ogrody. Na niebie wichrzą się fantastyczne
138 3  |               sypie diamentowy piasek na lekko pomarszczoną toń i
139 3  |             bałwany gdyby potoki lawy na brzeg wyrzuca -~ale nade
140 3  |                 kiedy smutek tęsknoty na duszę spływa z tajemniczym
141 3  |              kocham najwięcej, siedzę na stromych ścianach skał i
142 3  |       otchłanie swoje ciemne brzemię.~Na głębie morza rzucają skały
143 3  |            się morze lśniącymi mgłami na krawędzie nieba, już ścielą
144 3  |             nieba, już ścielą gwiazdy na zamilkłej toni swe blade
145 3  |              z kwiecia wieczności, co na śniegu pysznych gór wyrosło,
146 3  |         pysznych gór wyrosło, ulatuje na ciemne morze oddech pieśni.~
147 3  |            się z wolna cichą modlitwą na wodę, drżącymi palcami trąca
148 3  |          wykwita i z kielichów gwiazd na powrót do dna spływa, pieśń
149 3  |             nad brzegiem morza, padła na twarz i zapłakała niemą
150 3  |           jakby je z posadami chciało na brzeg wyrzucić.~W obłędnym
151 3  |            obłędnym strachu wybiegłem na skały.~Wyżej ponad najwyższe
152 3  |           olbrzymie fale. Rzuciły się na siebie jak dwa wściekłe
153 3  |               morze gdyby dwa okruchy na siebie rzuciło, ryki sygnałów
154 3  |                Widziałem jeszcze, jak na szczycie coraz wyżej piętrzącej
155 3  |         czarne kłęby chmur, które noc na szał morza stoczyła, wgryzał
156 3  |          Wróciłem do chaty. Spojrzała na mnie pytaniem, jakim się
157 3  |            grzmotów olbrzymie bałwany na naszą chatę. Oczy nasze
158 3  |              w tył targnęło, wybiegła na skały i córka burz i szału
159 3  |               tęsknocie. Wdzieram się na najwyższe góry, a na potężny
160 3  |              się na najwyższe góry, a na potężny rozkaz mój staczają
161 3  |             że w czarnej nocy zobaczę na lśniącym śniegu cień mej
162 3  |             nie dostrzegłem cienia.~I na potężny rozkaz mój staczają
163 3  |            strumienie ognistych warów na bezkresy lodowe. Błyskiem
164 3  |        tętnicami swe blade światło aż na dno oceanów.~Nigdy jeszcze
165 3  |                Nikogo już nie znosiło na swych falach, niszczyło
166 3  |               ciemnej nocy wypłynąłem na jego bezdenne otchłanie.
167 3  |           przeskakiwało z jednej fali na drugą, staczało się z jednej
168 3  |               strzały wzlatywało znów na pieniste ich grzebienie.~
169 3  |       skrzydła zaszumiały: siedziałem na grzbiecie ogromnego ptaka,
170 3  |              spiekota słońca dogorywa na widnokręgach nieba, kojącym
171 3  |       lśniących błysków wyplata dusza na rozchwiei wodnej iskrzącą