Rapsod

1 1| pozwól, że raz jeszcze uczuję tę rozkosz nad wszelkie rozkosze,
2 1|  pełnym lęku i przestrachu, w te słoneczne odmęty ojczyzny
3 1|     ku niebu promieni. - Och, tę godzinę, niebieską godzinę
4 3|   powstać i pójść, gdzie mnie te oczy powiodą. Czułem, że
5 3|      a przed sobą widzę wciąż te oczy z palącym pytaniem,
6 3|     pójdę za nią.~I widziałem te oczy, jak się zapalały,
7 3|    królewska, biła je i kłuła te oczy kochanka, które nią
8 3|     dusza, toć to morze samo. Te same bezbrzeżne dale, ta