Rapsod

  1 Mod|           pieśniami smutek mej duszy, a wciąż jeszcze widzę w smutnym
  2 Mod|             gasnące blaski mej duszy, a wciąż jeszcze widzę Twą
  3 Mod|            czytasz runy ukrytych sił, a po wszystkich szałach mego
  4 Mod|              snów mych czarnym kirem, a w ręce Twoje kładę me serce -
  5 1  |          Bezkresne było państwo moje, a bez granic potęga moja.~
  6 1  |              łoskotem olbrzymie fale, a noc tak ciemna i dżdżysta.~
  7 1  |               w wielki kwiat boleści. A śmieje się dziko, śmieje
  8 1  |             przestrzenie rozszerzają, a cisza wokół mnie jako jedyny
  9 1  |             mną gniew i grzech życia, a lejąc się gdyby strumień
 10 1  |      ostatecznego staczają się w dół. A trzask i łoskot i grzmot
 11 1  |              w krew moją się wświeci, a dam Ci całe moje państwo,
 12 1  |              trawią ognie moje racje.~A byłem przecież królem!~Bezkresne
 13 1  |          Bezkresne było państwo moje, a bez granic potęga moja.
 14 1  |           sinymi bruzdami moje kraje, a trzy morza oblewały ich
 15 1  |      wprowadzono rzeki w nowe koryta, a pustynie zamieniono w rozkoszne
 16 1  |           ogrody w krąg mych pałaców, a zanim miesiąc dwa razy swój
 17 1  |               synem światła i słońca, a przed mym majestatem blakł
 18 1  |             białe żagle mych okrętów, a często, gdym z tarasu mego
 19 1  |            wykarmionych mlekiem lwic, a gdy przed tarasem mego pałacu
 20 1  |         uginała się pod ich ciężarem, a na ich srebrnych tarczach
 21 1  |          Blask słońca tam nie grzeje, a słońce stoi nieruchomo na
 22 1  |             się być wiecznym mrokiem, a z niewidzialnych źródeł
 23 1  |           Ziemia nie przynosi owoców, a lud ten nie z naszego świata.~
 24 1  |           słońce się na niej stopiło, a głos jej tak cichy, jak
 25 1  |  westchnieniem po niebie prześlizgła.~A stała się cisza w sali,
 26 1  |           komnatę...~Naraz stanęłaś.~ A teraz widzę Twoje oczy we
 27 1  |             jesiennego w nagim parku, a słodkie jak jaśnienie morza
 28 1  |          niebie gdyby olbrzymi topaz, a na ścianach zdawały się
 29 1  |           padłem przed Tobą na twarz, a Ty, niewolnico moja, stałaś
 30 1  |       poplątanych łańcuchach w morze, a zieleń Twych lasów, to omszała
 31 1  |             dech w piersiach zapiera, a gwiazdy płoną jak krwawe
 32 1  |            paliło się jak w gorączce, a na skroniach nabrzmiała
 33 1  |            jedwabiem zasłoniłaś okna, a wszelki odgłos głuszyłaś
 34 1  |      niespożytą piękność w mym sercu.~A w Twych jasnych włosach
 35 1  |           coraz wyżej na nim piętrzy, a ziemia parną miłość słońca
 36 1  |            błędne sny się rozmajaczą, a jego tęsknota wybiega daleko
 37 1  |             światłem duszy nie mącił, a żadna noc nie kiełznała
 38 1  |            ręce umierających dziewic, a kojące jak szerokie liście
 39 1  |              płomienie miłości niecą, a przed upojonym wzrokiem
 40 1  |               rozpędzają nocne widma, a rozpasane burze w przedwieczne
 41 1  |           jantary, co moc nad ziemią, a nawet nad bogami dają.~Całą
 42 1  |            kawały, by znaleźć rzadkie a drogie kamienie, wszystkie
 43 1  |               znaleźć perły i korale, a w ciemnych Twych komnatach
 44 1  |         młodością śmiertelnych darzą.~A potem znowu kamienie ziejące
 45 1  |           białe mgły obłędu roztacza.~A było jakby się tysiącznobarwne,
 46 1  |             orytów zlewała się smętna a bolesna toń światła fioletowych
 47 1  |            gwiazdach śniły szmaragdy, a w niebieskim świetle mroku
 48 1  |               swą dziewiczą czystość.~A w rozszalałym rozmęcie światła,
 49 1  |          Twoją, Twoje święte prałono, a straci moc nade mną.~Drgnąłem.
 50 1  | tysiącznobarwną pianą w moich oczach.~A wciąż czułem oczy Twe nieruchomo
 51 1  |              ścianach się rozlewało.~ A milczenie zapełniło cały
 52 1  |              blask, kamienie zagasły, a w głuchej ciszy słyszałem
 53 1  |               muszę coś odpowiedzieć, a jak obce echo odbił się
 54 1  |              na mej piersi oddychało, a w krew moją wśpiewałaś mi
 55 1  |          duszy, ale byłem szczęśliwy.~A słońce czekało na mnie,
 56 1  |          zdawało się stać nieruchomo, a tylko niechętnie zapadało
 57 1  |               kraju cienia i śmierci, a głos Twój przyświecał w
 58 1  |             się w odwiecznych mchach, a ze wszech stron słyszałem
 59 1  |               blasku omszałej patyny.~A gdy noce przyszły, noce
 60 1  |           błądziły po strunach harfy, a tony spływały gdyby niebieskie
 61 1  |         triumfie zapory nocy rozrywa.~A coś rwało mnie i szarpało,
 62 1  |           tłumiłem rozpacz mej duszy, a w ciemnej otchłani Twej
 63 1  |              ścianach kazał wyżłobić, a chorzał od zimnego blasku
 64 1  |              stały się przezroczyste, a głos mój brzmiał obco i
 65 1  |          pustynię światła się stapia.~A z bolesnym smutkiem nurtował
 66 1  |               się ochłapach od kości, a przed moim pałacem słyszałem
 67 1  |              zemście poświęcić muszę.~A Ty siedziałaś w najciemniejszym
 68 1  |           drżąc z przestrachu i lęku, a dźwięki Twej harfy krwawiły
 69 1  |       jaguarów, żądnych msty i mordu, a w krwiożerczym szale ryczał
 70 1  |             czeluści pod niebo rzuca, a największe moje okręty gdyby
 71 1  |           głód w moim państwie lęgło.~A naraz stała się cisza.~Jak
 72 1  |              Oczy jej były zamknięte, a twarz bólem skrzywiona.~
 73 1  |               daleko poza trzy morza, a w jednej nocy rozkwitła
 74 1  |      bogactwie.~Zemsta moja stępiała, a dusza, co tak długo z krwiożerczym
 75 1  |               co się zwie moim ludem, a potem zamknąłem się w najtajniejszych
 76 1  |          blaskiem roztopionego opalu, a lasy przebłyskują omszałym
 77 2  |                          RAPSOD DRUGI~A otóż nadeszła godzina, błękitem
 78 2  |               ptaki złowrogich wróżb, a miliardy gwiazd sieją błyszczący
 79 2  |               nagie topole nad drogą, a w błędne bezdroża ciemności
 80 2  |              jęczał, łkał i zawodził, a niebo zwieszało się nad
 81 2  |        opryskiwała białe ciało ptaka, a w niemym przerażeniu patrzała
 82 2  |             łamał ich zmarzłe korony, a na małą trumienkę spadały
 83 2  |              akord rozpłakanej harfy, a ponad mętną toń mego życia
 84 2  |         widziałem, jak ziemia pękała, a wszechistnienie stanęło
 85 2  |               niebo ziemi nie dotyka, a wzrok bezgraniczny i bezcielesny
 86 2  |              wspomnień.~Siedzieliśmy, a w sennym zadumaniu błądziły
 87 2  |           bogaty przepych mych dumań, a w me sny wplata pałające
 88 2  |      Błądziłem po wszystkich morzach, a nie mogłem odnaleźć Twej
 89 2  |              wiele krain przeszedłem, a nie mogłem pochwycić Twego
 90 2  |            błyszczący szron na morze.~A z wolna rosni wokół dwóch
 91 2  |            się na nim płomienną lawą.~A dwie gwiazdy - to dwa wściekłe
 92 2  |              na jego krańcach w górę, a ze wszech stron niebo zdaje
 93 2  |         głębie ogniem buchające wary.~A w tym pożarze wodnych bezdroży
 94 2  |               i karmą.~Byłem słońcem, a wokół mnie krążyły światy
 95 2  |               bezprzestrzennych dali.~A gdym kąpał moje dzieło w
 96 2  |            daremnie kruszyłem światy, a z ich skorup tworzyłem nowe,
 97 2  |               Stań się!"~l powstałaś!~A ze źródła mej potęgi spływała
 98 2  |       najtajniejsze dale przyszłości, a łaska moja płynęła na Ciebie,
 99 2  |      rozwiesiłem niebo cudu i dziwów, a nagą ziemię w raj zamieniłem.~
100 2  |              ziemię w raj zamieniłem.~A z woli mej poryła woda ziemię
101 2  |           zarodki na wiosenną ziemię. A gdzie niedawno kruszyły
102 2  |              bujne pola złotych zbóż, a gdzie skaliste złomy sterczały
103 2  |              lasy, trzciny i sitowia, a czeluście i urwiska pokryły
104 2  |              brzegach przebrzmiewały.~A gdy wszystkie ognie na wierzchołkach
105 2  |          błądziły w mrocznych dalach, a przez gładką toń wlokłaś
106 2  |         strojna w przepych mego raju, a serce Twe więdło w tęsknocie
107 2  |             piłaś w pieśniach oceanu, a promieniłaś go w dale światłem,
108 2  |            światłem, co Cię opływało.~A gdy raz znowu Twe włosy
109 2  |            słońcem wokół Twego czoła, a naraz, jakbyś się roztopiła
110 2  |           brzasku,~Znikłaś, zagasłaś, a może umarłaś, ale wciąż
111 2  |             morza, widzę, słyszę Cię, a znaleźć Cię nie mogę.~Czasami
112 2  |          wieczorną tęgą po mym czole, a gwiazdy Twych oczu piją
113 2  |        złotych splotach Twych włosów.~A w blasku nocy księżycowej
114 2  |            przez jedwab Twych włosów.~A zamyślona, z cichym uśmiechem
115 2  |             oczy, jak gasły w oddali, a jaśniejąca toń Twych włosów
116 2  |             gwiazdy, budzi się morze, a jak echo przebrzmiałego
117 2  |                które brzask rozwiewa, a z krzaku głogu opadły liście,
118 2  |              morze i dzień się budzi, a jak nikły cień ziemi, rozwiałaś
119 2  |                całą ziemię zjechałem, a znaleźć Cię nie mogłem.~
120 2  |               znaleźć Cię nie mogłem.~A przecież siedziałaś obok
121 2  |               wieńcami nasze skronie, a oczy nasze nieśmiertelne
122 2  |               we wspaniałe świątynie, a przy mym boku jechałaś na
123 2  |             wciąż byłem razem z Tobą.~A naraz zrozumiałem.~Naraz
124 2  |     błądziliśmy wśród skał po wąskich a krętych ścieżynach, a w
125 2  |         wąskich a krętych ścieżynach, a w ciemnych przepaściach
126 2  |         jaśnieniem w ciemnych nocach, a sny Twoje biły o me serca
127 2  |       pra-początku byłem synem morza, a Ty ukochana - niedościgłym
128 3  |            nawroty spienionych wałów, a o szyby okien kajuty biły
129 3  |             oknie, jak za mną śledzi, a przed sobą widzę wciąż te
130 3  |              łuną elektrycznych lamp, a często w pomroku stojąc
131 3  |          przez szronem pokryte szyby.~A im dłużej szukałem, tym
132 3  |                gdym chodził i szukał.~A stojąc znowu pod wieczór
133 3  |            nie mieć żadnego początku, a spływał w nieskończoność,
134 3  |            Ten raj śpiewało mi morze. A ten głos, który teraz wabił
135 3  |             ramiona na niebo zarzuca, a olbrzymia korona, gdyby
136 3  |             Zapomnij serce, zapomnij!~A z kwiecia wieczności, co
137 3  |          świętą gędźbę bólu:~Lat sto, a wszystko przeminie.~A święta
138 3  |            sto, a wszystko przeminie.~A święta msza morza, światło,
139 3  |         szczęście rozpaczne:~Lat sto, a wszystko przeminie.~A oto
140 3  |            sto, a wszystko przeminie.~A oto rozpościera dusza moja
141 3  |              stęsknione serce do snu, a budząc się wznosiłem się
142 3  |             modre rozbrzaskiem niebo.~A stało się, że razu pewnego,
143 3  |           nadeszła godzina wieczorna, a morze poczęło śpiewać swe
144 3  |              jej płonęły jak gwiazdy, a głos jej - wszak to był
145 3  |         wschodu nad morze się wznosi.~A kiedy wyszła z lasu, co
146 3  |           całowałem jej ręce i stopy, a potem wziąłem ją w silne
147 3  |      zapomnieliśmy o piękności morza.~A morze szalało.~Razu pewnego,
148 3  |          krwawe pioruny, ręce opadły, a dusza z przerażenia oniemiała.~
149 3  |                znowu w niebo wyrosły, a w ogłuszający huk morza
150 3  |               w przepaść się zwaliło, a w czarne kłęby chmur, które
151 3  |            obłąkaną zazdrością morza.~A stało się, że morze znowu
152 3  |           niemocy. Jej usta zbielały, a drżała tak, jako drży serce,
153 3  |               piorun wpadło do morza.~A teraz puka cała ziemia -
154 3  |       Wdzieram się na najwyższe góry, a na potężny rozkaz mój staczają
155 3  |    pancerników, niby łupiny orzechów, a tysiące ofiar, tysiące potwornie
156 3  |              stron wspięło się morze, a dwie ściany wodne gdyby
157 3  |         wznosi się cisza ku błękitom, a jako dreszcz wieczności
158 3  |         wodnej iskrzącą tkaninę snów, a w przeczuciu wieczności
159 3  |         szczęście rozpaczne:~Lat sto, a wszystko się prześni.~Rozprysła