Rapsod

  1 Mod|      rozsiała, wciąż jeszcze rwą się z krwi mojej dyszące ręce
  2 1  |          pieni, u nóg mych łamią się z głuchym łoskotem olbrzymie
  3 1  |        słyszę go gdyby zbłąkane echo z nieskończonych oddali, to
  4 1  |         każdy mój nerw, ssie rozkosz z mego bólu, kipi radością
  5 1  |             skały lodu rozluźniają i z przestrachem sądu ostatecznego
  6 1  |             tchnienie Twego ciała...~Z całego świata spędziłem
  7 1  |               Szatanie! Wykreśl mnie z księgi żywota, wpisz mnie
  8 1  |            było potęgi, która by się z moją mierzyć mogła.~Bo byłem
  9 1  |              okrętów, a często, gdym z tarasu mego pałacu patrzał
 10 1  |          szeregi wojsk moich wróciły z dalekich wypraw, przystąpił
 11 1  |              być wiecznym mrokiem, a z niewidzialnych źródeł promieni
 12 1  |       przynosi owoców, a lud ten nie z naszego świata.~ Alem bał
 13 1  |        stanąć przed Twoim majestatem z próżnymi rękoma.~Więc wziąłem
 14 1  |            wziąłem na okręt dziewicę z tego kraju, bladą, jak nasze
 15 1  |            było to, jak gdyby listki z róży opadały, gdy ją wiatr
 16 1  |            przestworze wsłuchuje się z zapartym oddechem oczekiwania
 17 1  |              królową moją.~Przyszłaś z mrocznych oddali, gdzie
 18 1  |             wszelkie światło głuszą.~Z kraju wiecznych cieni przyszłaś
 19 1  |             cieni przyszłaś do mnie, z kraju, co przypomina dawno
 20 1  |        Przyszłaś jak promień, co się z miliona lat odległej gwiazdy
 21 1  |         wypieka.~Twoje oczy patrzały z pytaniem, pełnym lęku i
 22 1  |           kiedyś przeżył, gdym razem z Tobą w prałonie pił wieczność.~
 23 1  |           ziemia parną miłość słońca z powrotem ku niebu promieni. -
 24 1  |           polarnej, tajemnicze niebo z mrocznych świtów i zmroków
 25 1  |         szukali kosztownych kamieni, z których Ci to nowe słońce
 26 1  |              słońce stworzyć miałem.~Z Indii przywiozły moje okręty
 27 1  |           szerokie liście nenufarów.~Z Grecji przysłano niebieskie
 28 1  |        wydarto ich święte szmaragdy, z których przyszłość czytały,
 29 1  |          przedwieczne cisze kołyszą.~Z nieznanych krajów przy wlekli
 30 1  |    nieprzebrane skarby: czarne agaty z białymi żyłkami, zielone
 31 1  |            żyłkami, zielone hiacynty z czerwonymi pręgami i ciemne
 32 1  |             olbrzymie martwe słońce.~Z posępnym lśnieniem agatów
 33 1  |             roztęcz topazów tańczyła z hiacyntami rozpasane fanfary
 34 1  | rozwścieczonego słońca szłaś ku mnie z głęboko na piersi spuszczoną
 35 1  |             nieruchomo we mnie wpite z ciężkim milczeniem, co jak
 36 1  |       pustynię światła się stapia.~A z bolesnym smutkiem nurtował
 37 1  |              nieszczęsny, jak ryczał z głodu i .rozpaczy, gdyby
 38 1  | najciemniejszym kącie komnaty, drżąc z przestrachu i lęku, a dźwięki
 39 1  |              Zadrżałem.~Co się stało z moim ludem!~To obrzydliwe
 40 1  |             strasznym gniewie: Precz z moich oczu, precz!~Ale lud
 41 1  |             oczu, precz!~Ale lud mój z miejsca się nie ruszył.~
 42 1  |            sterczących kościach rąk, z których ciało odpadło, rąk
 43 1  |           białą niewolnicę! Na krzyż z nią! Na krzyż! Słońcu w
 44 1  |          szaleje Taifun, kiedy morze z najgłębszych czeluści pod
 45 1  |              twarz bólem skrzywiona.~Z rękoma na krzyż szła wolno
 46 1  |        miasta moich niewolników, ale z radością znosił naród wszystkie
 47 1  |      stępiała, a dusza, co tak długo z krwiożerczym pragnieniem
 48 2  |            Sny mych nocy zlewają się z jawą dnia, złudną tęczą
 49 2  |            jaśnienie rozczołgało się z trudem na krańcach nieba
 50 2  |        zaćmieniu słońca i zlałaś się z czarnym milczeniem nocy.~
 51 2  |             dłoń, gdy się jaśniejąca z ciemności ku mnie wysuwa,
 52 2  |             kwiecie w niej budzi, co z szeroko rozwartym kielichem
 53 2  |    milczących ptakach, co bezgłośnie z wiecznie rozpostartymi skrzydły
 54 2  |              cisi, śniliśmy snem nie z tego świata, bo nie ma równej
 55 2  |       cyprysy nad zapadłymi grobami; z szumem stalowych skrzydeł
 56 2  |            morza, aż mi dusza drżała z pokory i strachu przed głosem
 57 2  |            nad morzem.~Głębia walczy z zatorami, wyrzuca w górę
 58 2  |         błyszczący szron na morze.~A z wolna rosni wokół dwóch
 59 2  |           wodnych bezdroży widzę Cię z wyciągniętymi ramionami,
 60 2  |             wyciągniętymi ramionami, z płomienie j ącymi włosami,
 61 2  |              po niebie się rozwiały.~Z wolna gaśnie płomienny cud,
 62 2  |               gdy moje potężne słowo z łona wieczności do życia
 63 2  |         daremnie kruszyłem światy, a z ich skorup tworzyłem nowe,
 64 2  |            wstrząsnęła nim, jakby go z posad wyrwać chciała, w
 65 2  |             i w proch je kruszyło, i z wielką mocą krzyknąłem: "
 66 2  |           ziemię w raj zamieniłem.~A z woli mej poryła woda ziemię
 67 2  |             mym światłem aż do dna i z drżącym pragnieniem rozwarło
 68 2  |            coraz to rzadszy przepych z ziemi wyczarować. daremnie
 69 2  |        smutną i cichą, jak spływałaś z gór, gdyby nikłe jaśnienie
 70 2  |             się morze do Twych stóp, z wolna obejmowały Cię fale
 71 2  |             przeświecały, spadła noc z Twych źrenic i ujrzałaś
 72 2  |              wokół Ciebie rozlały. I z wolna stapia się miesiąc
 73 2  |           Twych włosów.~A zamyślona, z cichym uśmiechem chwytasz
 74 2  |             gwieździstych promieni i z wolna rozkwita wokół Ciebie
 75 2  |             Twych włosów zlewała się z wolna z uroczyskami morza,
 76 2  |           włosów zlewała się z wolna z uroczyskami morza, kędy
 77 2  |             które brzask rozwiewa, a z krzaku głogu opadły liście,
 78 2  |           piękno wszechświata.~Razem z Tobą utraciłem rozkosze
 79 2  |       bezsennych nocach, całe miasta z ziemią zrównałem, byś mogła
 80 2  |           moich rękach wyniosłem Cię z wiecznego miasta, kiedy
 81 2  |          nowa, ale wciąż byłem razem z Tobą.~A naraz zrozumiałem.~
 82 3  |            się w wściekłych zapasach z burzą, ostrym kadłubem rozrzynał
 83 3  |              kajuty biły pijane fale z głuchym jękiem.~Myślałem
 84 3  |            do przystani, zniknęła mi z oczu.~Szukałem jej, och,
 85 3  |             sobą widzę wciąż te oczy z palącym pytaniem, czy nie
 86 3  |               oczy Jana Chrzciciela. Z rozkoszą tygrysicy pastwiła
 87 3  |         Śmierć tych oczu zdjęła urok z jej serca.~Takim błędnym
 88 3  |       przeciągły głos, jakby go mgły z obcych krain przywiały,
 89 3  |             je, gdy świt się wyzwala z lubieżnych uścisków nocy,
 90 3  |              języków; nad morzem, co z niebem się zlało, wyrastają
 91 3  |           paprocie, liście palm, jak z płomiennych kryształów ciosane,
 92 3  |          spadają -~kiedy wspomnienia z cichym szumem ulatujących
 93 3  |             tęsknoty na duszę spływa z tajemniczym szelestem spadających
 94 3  |          Zapomnij serce, zapomnij!~A z kwiecia wieczności, co na
 95 3  |         wahająca się ręka wysuwa się z wolna cichą modlitwą na
 96 3  |              msza morza, światło, co z jego dna wykwita i z kielichów
 97 3  |              co z jego dna wykwita i z kielichów gwiazd na powrót
 98 3  |         meteory wichrzą w mym sercu, z namiętnym pożądaniem tulę
 99 3  |           moje!~Nikogo jeszcze morze z taką mocą nie ukochało,
100 3  |              taką mocą nie ukochało, z jaką mnie kocha.~Bo moja
101 3  |            morze i długie lata żyłem z nim razem, jego cichą modlitwą
102 3  |        budząc się wznosiłem się wraz z nim pod świetliste i modre
103 3  |           się wznosi.~A kiedy wyszła z lasu, co rośnie nad brzegiem
104 3  |        pioruny, ręce opadły, a dusza z przerażenia oniemiała.~Morze
105 3  |          rykiem, ciskało sio o skały z hukiem wodospadów, coraz
106 3  |            coraz wścieklej, jakby je z posadami chciało na brzeg
107 3  |     bezwładniała w ciągłych zapasach z obłąkaną zazdrością morza.~
108 3  |               że morze znowu ciskało z hukiem grzmotów olbrzymie
109 3  |              jako drży serce, świeżo z piersi wyrwane.~Naraz coś
110 3  |              rozkaz mój staczają się z wszelkich gór szczytów lawiny
111 3  |              przepaści przeskakiwało z jednej fali na drugą, staczało
112 3  |          fali na drugą, staczało się z jednej głębi do drugiej,
113 3  |           ich grzebienie.~Krzyczałem z zachwytu nad igraszką, jaką
114 3  |           krew w nim krążyć poczyna.~Z obu stron wspięło się morze,
115 3  |              zatrzepotały skrzydła i z wolna oddzieliło się morze,
116 3  |            ciałem się stało, od dna. Z ogromnym majestatem rozwinęły
117 3  |              rozpływają się pobliża, z lśniących błysków wyplata
118 3  |             miłość moja zostanie, co z ciemnych głębin jego tajemnic