Rapsod

 1 Mod|          drugiego -~nigdy jeszcze nie wichrzyły się taką burzą
 2 Mod|       gwiazdy moje, nigdy jeszcze nie płomieniała jasność, co
 3 1  |      gdyby kipiący war zatorów. I nie wiem, czy to we mnie, czy
 4 1  |     powietrze od góry do dołu, bo nie mógł znaleźć dość miejsca.
 5 1  |       panuję nad zniszczeniem, bo nie ma bólu większego nad ten,
 6 1  |          który mi serce szarpie i nie ma strachu nad ten, co mi
 7 1  |          świętych piedestałów, bo nie było mocy, która by się
 8 1  |         się mojej porównać dała i nie było potęgi, która by się
 9 1  |     słońce radosne hejnały.~I nic nie było pod słońcem, co by
10 1  |       było pod słońcem, co by się nie korzyło przed moją potęgą.~
11 1  |     dziwny kraj.~Blask słońca tam nie grzeje, a słońce stoi nieruchomo
12 1  |       wgryza w mroczny cień.~Łupu nie znaleźliśmy żadnego, bo
13 1  |        kraj cieni i mroku. Ziemia nie przynosi owoców, a lud ten
14 1  |        przynosi owoców, a lud ten nie z naszego świata.~ Alem
15 1  |           które się jeszcze myślą nie skalało.~Widzę Cię, jak
16 1  | jaśniejących wieczorach zimowych. Nie słyszy się wtedy dźwięku,
17 1  |        nad Tobą, by mi Cię słońce nie zabiło.~I zapragnąłem mieć
18 1  |       dzień białym światłem duszy nie mącił, a żadna noc nie kiełznała
19 1  |      duszy nie mącił, a żadna noc nie kiełznała Twego tęsknotą
20 1  |         się na Twym czole:~Panie! nie tego słońca mi potrzeba.
21 1  |       słońce. Nigdy go już ujrzeć nie chcę!~I wzięłaś moją głowę
22 1  |         głowę w Twoje ręce, słowa nie rzekłaś, czułem tylko gorący
23 1  |          i tuliło, słowa, których nie rozumiałem, ale które dusza
24 1  |       moim pałacem i czekało, czy nie wyjdę, czy się do niego
25 1  |           czy się do niego modlić nie będę, czy nie będę żebrać
26 1  |        niego modlić nie będę, czy nie będę żebrać łaski i przebaczenia.~
27 1  |      ciemnym grobie pałacu.~Nigdy nie mówiłaś o Twej ojczyźnie,
28 1  |         słońce, którego tak dawno nie widziałem, i w błędnym szale
29 1  |         duszę moją się lały.~Alem nie wyszedł na taras, choć wiedziałem,
30 1  |     słońce dałoby się przebłagać. Nie szedłem się modlić do słońca,
31 1  |        Pozwól, niech mnie zabije!~Nie poszedłem. Dusza moja stępiała
32 1  |         Ale lud mój z miejsca się nie ruszył.~I jak na dany znak
33 1  |     rozciągniętych.~Potem już nic nie widziałem.~Czułem tylko,
34 1  |      krzyż! Słońcu w ofierze!~Tak nie szaleje Taifun, kiedy morze
35 1  |    sklejone pudełka gruchoce, tak nie szaleje Samum, kiedy góry
36 1  |        piaskiem zalewa, tak nawet nie szalało słońce, kiedy mór
37 2  |           Cię jeszcze tak smutnej nie widziałem.~Tak smutne widziałem
38 2  |          zmroku, ale słońca widać nie było, tylko jakieś słabe,
39 2  |           błądziły me okręty, ale nie mogłem odnaleźć Twej białej
40 2  |           zbiegłem pół ziemi, ale nie mogłem pochwycić Twego wzroku,
41 2  |       jasności, kiedy niebo ziemi nie dotyka, a wzrok bezgraniczny
42 2  |            których cichego zmroku nie mąci światło ni ciemność,
43 2  |    zadumani i cisi, śniliśmy snem nie z tego świata, bo nie ma
44 2  |        snem nie z tego świata, bo nie ma równej piękności, jak
45 2  |          po wszystkich morzach, a nie mogłem odnaleźć Twej białej
46 2  |        wiele krain przeszedłem, a nie mogłem pochwycić Twego wzroku;
47 2  |        słyszałem ludzi, ale nigdy nie zadrgał dźwięk Twego głosu
48 2  |       nowo je wzniecałem, ale nic nie mogło zaspokoić mego pragnienia,
49 2  |    zaspokoić mego pragnienia, nic nie spełniło obietnic mej tęsknoty,
50 2  |         słyszę Cię, a znaleźć Cię nie mogę.~Czasami siedzisz na
51 2  |          zjechałem, a znaleźć Cię nie mogłem.~A przecież siedziałaś
52 2  | zrozumiałem.~Naraz wiem wszystko.~Nie byłem bogiem, nie byłem
53 2  |       wszystko.~Nie byłem bogiem, nie byłem królem, nigdy nie
54 2  |           nie byłem królem, nigdy nie opuściłem tego brzegu, nad
55 2  |         jak białe skrzydła ptaka.~Nie byłem bogiem, nie byłem
56 2  |          ptaka.~Nie byłem bogiem, nie byłem królem, bo od pra-początku
57 3  |       spostrzegłem oczy - oczy... Nie pomnę ich kształtu, nie
58 3  |           Nie pomnę ich kształtu, nie dostrzegłem ich barwy, czuję
59 3  |          wszystkie burze i morza.~Nie wiem, jak długo oczy nasze
60 3  |          w tym spowiciu milczały. Nie wiem, była to jawa, czy
61 3  |           z palącym pytaniem, czy nie przyjdę, czy nie pójdę za
62 3  |    pytaniem, czy nie przyjdę, czy nie pójdę za nią.~I widziałem
63 3  |      gazowych latarni, gdy się na nie patrzy przez szronem pokryte
64 3  |       zemstą, aż wreszcie wbiła w nie ostrą, złotą igłę. Dwie
65 3  |            Dźwięk jego zdawał się nie mieć żadnego początku, a
66 3  |         miłość.~Nigdy go przedtem nie widziałem, choć moje serce
67 3  |        moja:~Morze!~I nikt tak go nie kochał, jak ja je kochałem.~
68 3  |         jeszcze morze z taką mocą nie ukochało, z jaką mnie kocha.~
69 3  |        Odwróciłem głowę.~Noc całą nie przemówiliśmy słowa. Ale
70 3  |   przepływający ponad globem.~Ale nie dostrzegłem cienia.~I na
71 3  |       jeszcze tak jak teraz morze nie kochało. Wszystkie swoje
72 3  |    dziewiczą miłością. Nikogo już nie znosiło na swych falach,