Rapsod

 1 Mod|       zadumę o chwilach rozkoszy, co jak poszum dalekich skrzydeł
 2 Mod|   skrzydeł przewiały, o słońcach, co w morzu tonąc, iskrzą się
 3 Mod|  zachodzie krwawą rosą, o nocach, co do ciepłych piersi tulą
 4 Mod|         spłynęły w blady uśmiech, co tlał na Twych ustach, i
 5 Mod|          nie płomieniała jasność, co Twą skroń wieńczy, tak krwawymi
 6 1  |           nie ma strachu nad ten, co mi jadem trucizny mózg przegryza.~
 7 1  |      Twoja piękność pra-początku, co czas i przestrzeń i mnie
 8 1  |          w mym sercu, cisza bólu, co przestał już być bólem: -
 9 1  |         moc w proch się kruszyła.~Co dzień trzy razy modliłem
10 1  |         nic nie było pod słońcem, co by się nie korzyło przed
11 1  |    promieni ziemia mętne światło, co niechętnie się wgryza w
12 1  |        liśćmi tysiącletnich palm, co wszelkie światło głuszą.~
13 1  |       przyszłaś do mnie, z kraju, co przypomina dawno już zapadłe
14 1  |            Przyszłaś jak promień, co się z miliona lat odległej
15 1  |         biała rozpalonego słońca, co rzeki wysusza, przyszłaś
16 1  |           dale, daleko poza góry, co dziwnie rozwichrzonymi szczytami
17 1  |       krzyczą, daleko poza morza, co się same w siebie zapadają,
18 1  |    przyszłość czytały, szmaragdy, co w sercu płomienie miłości
19 1  |  podstępem i przemocą chryzolity, co szały koją, rozpędzają nocne
20 1  |       ciemne jak otchłań jantary, co moc nad ziemią, a nawet
21 1  |   kapłanów i czarowników, beryle, co umarłych wskrzeszają, oryty,
22 1  |      umarłych wskrzeszają, oryty, co w sercu nędzarza jad rozkoszy
23 1  |      szczepią, głuche chalcedony, co wieczną młodością śmiertelnych
24 1  |     rozpaczy otwiera, mętny opal, co wokół mózgu białe mgły obłędu
25 1  |       wpite z ciężkim milczeniem, co jak olbrzymia błyskawica
26 1  |           tylko gorący pocałunek, co w drżącym pragnieniu po
27 1  |    wypalać zemstę na mojej ziemi.~Co dzień stało nad moim pałacem
28 1  |            Ale na próżno czekało. Co dzień silniej nienawidziłem
29 1  |        silniej nienawidziłem je i co dzień silniej bałem się
30 1  |          jasne jak wzrok tygrysa, co swą klatkę rozszarpał, gdy
31 1  |         się ku słońcu, ku słońcu, co za morzem zemstę knuło.~
32 1  |          me serce wchłaniały, jak co noc ciało Twe płomienniej
33 1  |       blasku kosztownych kamieni, co w żyły moje lśnieniem pleśni
34 1  |      słyszałem jego przekleństwa, co jako ogień siarczany na
35 1  |        przed mój tron.~Zadrżałem.~Co się stało z moim ludem!~
36 1  |           moja stępiała, a dusza, co tak długo z krwiożerczym
37 1  | przekląłem to niewolnicze plemię, co się zwie moim ludem, a potem
38 2  |           pochwycić Twego wzroku, co w mojej duszy czarownym
39 2  |    czarowne kwiecie w niej budzi, co z szeroko rozwartym kielichem
40 2  | królewskich, -~o cichych morzach, co śpią w martwej jak lustro,
41 2  |             o milczących ptakach, co bezgłośnie z wiecznie rozpostartymi
42 2  |   ciemność, o miastach bez cieni, co żyją odblaskiem niewidzialnych
43 2  |        płomienie j ącymi włosami, co jak ognista fala rozwarkoczonych
44 2  |       pędzie, byłem potęgą czasu, co skrzepiła ogień, skruszyła
45 2  |         byłem mądrą opatrznością, co przygotowała łono matczyne
46 2  |          słońcem, piorunem słowa, co światy tworzyło i w proch
47 2  |          w cichych pieśniach fal, co echem dalekich snów na brzegach
48 2  |   promieniłaś go w dale światłem, co Cię opływało.~A gdy raz
49 2  |       ciemne pieśni w takt morza, co Twe stopy pieszcząc oblewa,
50 2  |         stepowych rytmach gwiazd, co się połamaną falą promieni
51 2  |       miesiąca w milczenie morza, co się wokół świeci. I chwytasz
52 2  |       bogatą przepychem klejnotu, co Twe czoło opasał.~Ale gdym
53 2  |       olśniony potopem błyskawic, co na czarnym niebie ryły runy
54 3  |        ten cud nad cudami. Słowo, co morzem się stało.~Kocham
55 3  |  purpurowych języków; nad morzem, co z niebem się zlało, wyrastają
56 3  |     rzucają skały posępne cienie, co w głuchej ciszy strzegą
57 3  |  błyskawica i spadła w milczenie, co się wokół morza święci:~
58 3  |           A z kwiecia wieczności, co na śniegu pysznych gór wyrosło,
59 3  |       święta msza morza, światło, co z jego dna wykwita i z kielichów
60 3  |         do dna spływa, pieśń gór, co łka w żałobnym omdleniu
61 3  |   jutrznią wieczorną, za gwiazdą, co od wschodu nad morze się
62 3  |            A kiedy wyszła z lasu, co rośnie nad brzegiem morza,
63 3  |        grzbiecie ogromnego ptaka, co rwał się niespokojnie, jak
64 3  |       wolna oddzieliło się morze, co ciałem się stało, od dna.
65 3  |           i miłość moja zostanie, co z ciemnych głębin jego tajemnic