Rapsod

 1 Mod|       wciąż jeszcze lśni me serce nad gwiazdami, któreś w me życie
 2 1  |          mego bólu, kipi radością nad mą niemocą, rozdziera światło
 3 1  |    gniewie i burzy, ja sam panuję nad zniszczeniem, bo nie ma
 4 1  |          bo nie ma bólu większego nad ten, który mi serce szarpie
 5 1  |          szarpie i nie ma strachu nad ten, co mi jadem trucizny
 6 1  |  niespożyte piękno jesiennej nocy nad morzem: - to Twoja piękność
 7 1  |         jeszcze uczuję tę rozkosz nad wszelkie rozkosze, jak pierś
 8 1  |     granic potęga moja. Panowałem nad pustynią i rajem, święte
 9 1  |        strasznej trwodze czuwałem nad Tobą, by mi Cię słońce nie
10 1  |          niebo pragnąłem rozesłać nad ziemią, by Ci żaden dzień
11 1  |           otchłań jantary, co moc nad ziemią, a nawet nad bogami
12 1  |           moc nad ziemią, a nawet nad bogami dają.~Całą ziemię
13 1  |   zatrzęsły, że ciężka posowa się nad moją głową zarywa.~Było,
14 1  |       mojej ziemi.~Co dzień stało nad moim pałacem i czekało,
15 1  |          pod zachód czerwoną łuną nad morzem się krwawi, raz jeszcze,
16 1  |  wsłuchane w jej straszną gędźbę.~Nad miastem stało nieruchomo
17 1  |   pastwiłem się w dzikim obłędzie nad moim ludem.~Tysiące kazałem
18 1  |       rozkoszą wściekłego tygrysa nad mękami konania, tysiące
19 1  |          otóż otworzyło się niebo nad mym państwem, chłodne wiatry
20 1  |          pragnieniem pastwiła się nad moim ludem, obezwładniała
21 2  |     stepie, posępnie szumiała noc nad grobami, w upiornym milczeniu
22 2  |         gdyby widma, nagie topole nad drogą, a w błędne bezdroża
23 2  |   zawodził, a niebo zwieszało się nad głową ołowianym całunem
24 2  |          wiatrem poszarpaną pieśń nad grobem dziecka w mroźnym
25 2  |          żelazne tęcze rozwiesiła nad czelustną przepaścią, góry
26 2  |           płaczą wysmukłe cyprysy nad zapadłymi grobami; z szumem
27 2  |           i znowu noc, ciemna noc nad morzem.~Głębia walczy z
28 2  |      osłabła, moje myśli błądziły nad oceanem, zawisły niebem
29 2  |            zawisły niebem bezsiły nad jego przestworzem albo zbiły
30 2  |   roztoczach srebrnych księżyców, nad Twą głową rozwiesiłem niebo
31 2  |        Widziałem Cię, jak dumałaś nad brzegiem morza, rozwiana
32 2  |     blaski haftowały złote szlaki nad szczytami lasów, gdy się
33 2  |        nie opuściłem tego brzegu, nad którym stoi moja chata.~
34 3  |           często w pomroku stojąc nad brzegiem morza, widziałem
35 3  |   rozkoszą tygrysicy pastwiła się nad nimi córka królewska, biła
36 3  |          stojąc znowu pod wieczór nad brzegiem morza, usłyszałem
37 3  |           je kochałem.~O, ten cud nad cudami. Słowo, co morzem
38 3  |     tysiącem purpurowych języków; nad morzem, co z niebem się
39 3  |      święta monstrancja skrzy się nad morzem.~Kocham je, gdy burza
40 3  |         gdyby o paciorki różańca, nad ciemną głębią rozwiesza
41 3  |            który kiedyś słyszałem nad wieczornym brzegiem...~Przyszła
42 3  |         za gwiazdą, co od wschodu nad morze się wznosi.~A kiedy
43 3  |          wyszła z lasu, co rośnie nad brzegiem morza, padła na
44 3  |     osadza rozhukanego źrebca tuż nad skrajem przepaści, stała
45 3  |           rozpłynęła się w smutku nad morzem uczułem nagle bijące
46 3  |         tej czarnej nocy ujrzę ją nad lśniącym lodem, że wytryśnie
47 3  |  wszechświata.~I znowu lśnią mgły nad morzem, znowu święci się
48 3  | grzebienie.~Krzyczałem z zachwytu nad igraszką, jaką morze bawiło
49 3  |          rozświeca się błyskawica nad morzem.~W nieskończonych