Rapsod

 1 Mod|    jasną rękę widzę, jak się ku mnie wysuwa i w płonącym krzyku
 2 1  |  zatorów. I nie wiem, czy to we mnie, czy poza mną ten straszny
 3 1  |      rozszerzają, a cisza wokół mnie jako jedyny wir, który wszystko
 4 1  |          co czas i przestrzeń i mnie i Ciebie ze siebie wyłonił,
 5 1  |       próżno.~Szatanie! Wykreśl mnie z księgi żywota, wpisz mnie
 6 1  |     mnie z księgi żywota, wpisz mnie w księgę śmierci i hańby
 7 1  |       teraz widzę Twoje oczy we mnie wpatrzone, ciemne jak otchłanie
 8 1  |    wiecznych cieni przyszłaś do mnie, z kraju, co przypomina
 9 1  |        pani moja - przyszłaś do mnie w słoneczne cuda mojego
10 1  |     rzeki wysusza, przyszłaś do mnie tak cicho i tak smutnie,
11 1  | rozwścieczonego słońca szłaś ku mnie z głęboko na piersi spuszczoną
12 1  |       Było, jakby całe niebo na mnie spadło. Tylko lśniące powodzie
13 1  |   czułem oczy Twe nieruchomo we mnie wpite z ciężkim milczeniem,
14 1  |          Od tego czasu kochałaś mnie.~Miłość Twa była biała i
15 1  | szczęśliwy.~A słońce czekało na mnie, czekało. Od rana do późnej
16 1  |  ojczyźnie, ale czułem ją wokół mnie, nade mną, w sobie, boś
17 1  |       nocy rozrywa.~A coś rwało mnie i szarpało, moje serce wykradało
18 1  |    czułem, jak ręce Twe mocniej mnie kochały, jak oczy Twe głębiej
19 1  |         w słońce! Pozwól, niech mnie zabije!~Nie poszedłem. Dusza
20 1  |    widziałem.~Czułem tylko, jak mnie wynoszono na taras, oczy
21 1  |   rękoma na krzyż szła wolno ku mnie.~Chciałem krzyczeć, chciałem
22 1  |         gdyby wszystko życie we mnie zamarło, stałem nieruchomo
23 1  |         jak kołacze, puka, wabi mnie i woła do Ciebie, do Twej
24 1  |       białe skrzydła i powiezie mnie daleko poza trzy morza,
25 2  |       jaśniejąca z ciemności ku mnie wysuwa, gdy moje serce obejmuje,
26 2  |         Twą rękę!~I spojrzyj na mnie!~Widziałem wszystkie cuda
27 2  |     zapomnienie!~O, spojrzyj na mnie, jak w onej ciemnej nocy,
28 2  |         jeszcze spojrzyj tak na mnie!~I przemów do mnie!~Chętnie
29 2  |       tak na mnie!~I przemów do mnie!~Chętnie słuchałem, kiedy
30 2  |      kwiatów...~Och, przemów do mnie!~Błądziłem po wszystkich
31 2  |          Byłem słońcem, a wokół mnie krążyły światy w niezmiennym
32 2  |         przez mą duszę, ogarnął mnie niepokój, bom czuł, że jeszcze
33 2  |         Twych źrenic i ujrzałaś mnie na przeciwnym brzegu.~Chwilę
34 2  |        przecież siedziałaś obok mnie na tronie niebieskim. Droga
35 2  |        wbiegają.~Tuliłaś się do mnie przerażona, oczyma Ukrzyżowanego,
36 2  |       bolesną pieśń o Tobie i o mnie, straszny ból moich mrocznych
37 3  | spienione wiry morza. Naprzeciw mnie grało dwóch podróżnych w
38 3  |    twarz kobiety, nieruchomo ku mnie zwróconą, bladą i jasną
39 3  |       jeszcze w me serce. Rwało mnie coś, by powstać i pójść,
40 3  |       by powstać i pójść, gdzie mnie te oczy powiodą. Czułem,
41 3  |         wielką mocą, że poniosą mnie przez wszystkie burze i
42 3  |         samego początku było we mnie i ze mną, krew mojej krwi,
43 3  |       mocą nie ukochało, z jaką mnie kocha.~Bo moja dusza, toć
44 3  |      sam rozpęd i szał.~Kochało mnie morze i długie lata żyłem
45 3  | Wróciłem do chaty. Spojrzała na mnie pytaniem, jakim się krwawi
46 3  |   jeszcze żądnym pragnieniem ku mnie bije.~I oto, niby ognista
47 3  |      głos, swoje serce.~Kochało mnie wielką, dziewiczą miłością.