Rapsod

 1 Mod|          krwawą rosą, o nocach, co do ciepłych piersi tulą serca
 2 Mod|       tęczą łaski od jednego nieba do drugiego -~nigdy jeszcze
 3 1  |         rozerwał powietrze od góry do dołu, bo nie mógł znaleźć
 4 1  |       dzień trzy razy modliłem się do słońca, bom kochał słońce,
 5 1  |          Twe okręty, aż dotarliśmy do granic świata. I tu na zrębie
 6 1  |          wiecznych cieni przyszłaś do mnie, z kraju, co przypomina
 7 1  |            O pani moja - przyszłaś do mnie w słoneczne cuda mojego
 8 1  |           państwa, w straszne żary do biała rozpalonego słońca,
 9 1  |           rzeki wysusza, przyszłaś do mnie tak cicho i tak smutnie,
10 1  |          na mnie, czekało. Od rana do późnej nocy czekało na swego
11 1  |             czy nie wyjdę, czy się do niego modlić nie będę, czy
12 1  |        gdyśmy przed świtem wracali do naszych komnat, to czułem,
13 1  |             Nie szedłem się modlić do słońca, bom wiedział, że
14 1  |      Wiedziałaś wszystko. I padłaś do nóg mych i jękłaś:~Idź,
15 1  |          Twe blade ręce moje serce do snu kołysały.~I słyszę,
16 1  |             puka, wabi mnie i woła do Ciebie, do Twej ojczyzny,
17 1  |        wabi mnie i woła do Ciebie, do Twej ojczyzny, gdzie słońce
18 1  |          nową ojczyznę księżycową, do Ciebie, moja biała królewno,
19 1  |       Ciebie, moja biała królewno, do Ciebie... ~
20 2  |           od jednego bieguna ziemi do drugiego, budowałem piramidy
21 2  |          na tysiące mil wody morza do pustyń piasku, widziałem,
22 2  |    spojrzyj tak na mnie!~I przemów do mnie!~Chętnie słuchałem,
23 2  |            kwiatów...~Och, przemów do mnie!~Błądziłem po wszystkich
24 2  |            słowo z łona wieczności do życia Cię zbudziło:~Bo byłem
25 2  | przepaliłem ziemię mym światłem aż do dna i z drżącym pragnieniem
26 2  |           wtedy czołgało się morze do Twych stóp, z wolna obejmowały
27 2  |      miejsca, w którym mógłbym Cię do snu ułożyć.~I znowu królowałaś
28 2  |           zwycięskie okręty, kiedy do portu wbiegają.~Tuliłaś
29 2  |        portu wbiegają.~Tuliłaś się do mnie przerażona, oczyma
30 3  |            na pomoście prowadzącym do przystani, zniknęła mi z
31 3  |          jak jej szukałem!~Od rana do późnej nocy wlokłem się
32 3  |          krwią i błękitem spowita, do jego łona się tuli -~kiedy
33 3  |         kielichów gwiazd na powrót do dna spływa, pieśń gór, co
34 3  |            od jednego krańca nieba do drugiego; ujęła morze w
35 3  |          namiętnym pożądaniem tulę do mej piersi twój gorączką
36 3  |         kołysałem stęsknione serce do snu, a budząc się wznosiłem
37 3  |          silne ramiona i zaniosłem do mej chaty.~Nogi jej były
38 3  |         latarni morskiej.~Wróciłem do chaty. Spojrzała na mnie
39 3  |            i morze wypogodziło się do dawnej piękności i słonecznego
40 3  |          noc i gdyby piorun wpadło do morza.~A teraz puka cała
41 3  |          jeziora i oceany spływają do serca ziemi.~Dusza moja
42 3  |        staczało się z jednej głębi do drugiej, jak kropla rosy
43 3  |   nieskończoność od jednego brzegu do drugiego; czułem, jak nabiera
44 3  |         rwał się niespokojnie, jak do lotu.~I naraz zatrzepotały
45 3  |            od jednego krańca nieba do drugiego, morzeptak wzbił
46 3  |            od jednego krańca morza do drugiego, w roztęsknione
47 3  |         bólem spiekły zmrok i tulę do siebie i piję jego wieczność,