Rapsod

 1 1|   rozdziera światło mych oczu, tak że cały świat migoce gdyby
 2 1|         przestrzeń i mnie i Ciebie ze siebie wyłonił, piękność
 3 1|        hańby wiecznej, ale pozwól, że raz jeszcze uczuję tę rozkosz
 4 1|      SłońceSzatanie, pozwól bodaj, że śledzie u łoża mego, że
 5 1|            że śledzie u łoża mego, że tylko dłoń swą na me czoło
 6 1|            swą na me czoło położy, że tylko jej uśmiech przez
 7 1|            łaski u Ciebie, i wiem, że na próżno...~Na próżno!
 8 1|          odgrażałem, strącałem ich ze świętych piedestałów, bo
 9 1|           przepotężne zapasy świtu ze zmrokiem.~I szłaś coraz
10 1|           moc, by móc poślubić wit ze zmrokiem, niepojęte barwy
11 1|          Drgnąłem. Zdawało mi się, że ziemia mi się pod nogami
12 1|           mi się pod nogami usuwa, że posady mego pałacu się zatrzęsły,
13 1|         mego pałacu się zatrzęsły, że ciężka posowa się nad moją
14 1|           bram wieczności.~Czułem, że muszę coś odpowiedzieć,
15 1|        szczęśliwy, chociaż czułem, że zagłada nade mną wisi, że
16 1|          że zagłada nade mną wisi, że zbliżają się chmury, pełne
17 1|          Tobie, to zdawało mi się, że noga moja zapada się w odwiecznych
18 1|            w odwiecznych mchach, a ze wszech stron słyszałem Twoje
19 1|            taras, choć wiedziałem, że słońce dałoby się przebłagać.
20 1|           do słońca, bom wiedział, że Ciebie jego zemście poświęcić
21 1|      wysiłek: stała się tak białą, że się w słońcu rozpływać zdawała,
22 2|          smutną widziałem raz mewę ze złamanym skrzydłem, jak
23 2|        strącała srebrnymi drążkami ze strun cytry rozpłakaną pieśń
24 2|            jego krańcach w górę, a ze wszech stron niebo zdaje
25 2|           mnie niepokój, bom czuł, że jeszcze jedno wielkie pragnienie
26 2|          Stań się!"~l powstałaś!~A ze źródła mej potęgi spływała
27 2|      krawędzi mego łoża i patrzysz ze smutnym uśmiechem w moje
28 2|         włosy i jakby diadem ukuty ze światła księżyca i promieni
29 2|       często, Ty oblubienico morza ze ślubnym jego pierścieniem,
30 2|         ułożyć.~I znowu królowałaś ze mną ponad ludami i obszarami,
31 3|           te oczy powiodą. Czułem, że gdy powstanę, będą jak gwiazdy
32 3|         nade mną taką wielką mocą, że poniosą mnie przez wszystkie
33 3|          kobiecie; zdawało mi się, że ją widzę w każdym oknie,
34 3| pierścieniem wieczności zlewał się ze sobą.~Naraz dusza ma ogarnęła
35 3|             Teraz dopiero pojąłem, że od samego początku było
36 3|            początku było we mnie i ze mną, krew mojej krwi, moje
37 3|   rozbrzaskiem niebo.~A stało się, że razu pewnego, kiedy nadeszła
38 3|     zazdrością morza.~A stało się, że morze znowu ciskało z hukiem
39 3|           mi tęsknota powiedziała, że w czarnej nocy zobaczę na
40 3|      podszepnęła mi tęsknota moja, że w tej czarnej nocy ujrzę
41 3|       ujrzę ją nad lśniącym lodem, że wytryśnie jako płomień,
42 3|            jak kropla rosy spadało ze szczytów fal w bezdenne