Rapsod

 1 1|        bruzdami moje kraje, a trzy morza oblewały ich granice.~Miliony
 2 1|          państwa. Daleko poza trzy morza, które kraje Twoje oblewają,
 3 1|            a słodkie jak jaśnienie morza w ciemnych nocach.~Zapomniałem
 4 1|          już zapadłe światy. Twoje morza od dawna zamarły i lśnią
 5 1|         niebo krzyczą, daleko poza morza, co się same w siebie zapadają,
 6 1|         drogie kamienie, wszystkie morza przeszukano, by znaleźć
 7 1|   przewiały pomór daleko poza trzy morza, a w jednej nocy rozkwitła
 8 1|        czerwone jak szafran, gdzie morza lśnią posępnym blaskiem
 9 1|     powiezie mnie daleko poza trzy morza, w mą nową ojczyznę księżycową,
10 2|         błyszczący szron na głębie morza.~Nigdy Cię jeszcze tak smutnej
11 2|   sprowadzałem na tysiące mil wody morza do pustyń piasku, widziałem,
12 2| wsłuchiwałem się w posępny rozgwar morza, aż mi dusza drżała z pokory
13 2|           jak dumałaś nad brzegiem morza, rozwiana w cichych pieśniach
14 2|          raz znowu Twe włosy zmrok morza jaśnieniem bladych gwiazd
15 2|            tęsknocie zasypiającego morza, widzę, słyszę Cię, a znaleźć
16 2|           Twe ciemne pieśni w takt morza, co Twe stopy pieszcząc
17 2|  roztopionego miesiąca w milczenie morza, co się wokół świeci. I
18 2|         przepychu ślubny pierścień morza.~Kołysze się u Twych stóp,
19 2|       widzę często, Ty oblubienico morza ze ślubnym jego pierścieniem,
20 2|          Tobie, święta oblubienico morza, tom widział, jak się w
21 2|          się z wolna z uroczyskami morza, kędy się święte cuda spełniały.~
22 2|           pra-początku byłem synem morza, a Ty ukochana - niedościgłym
23 3|          szturmować spienione wiry morza. Naprzeciw mnie grało dwóch
24 3|            przez wszystkie burze i morza.~Nie wiem, jak długo oczy
25 3|        pomroku stojąc nad brzegiem morza, widziałem wokół nich tęczowe
26 3|           pod wieczór nad brzegiem morza, usłyszałem przeciągły głos,
27 3|          ciemne brzemię.~Na głębie morza rzucają skały posępne cienie,
28 3|            milczenie, co się wokół morza święci:~Zapomnij serce,
29 3|           przeminie.~A święta msza morza, światło, co z jego dna
30 3|            łka w żałobnym omdleniu morza, to wszystko ton jeden,
31 3|            jej - wszak to był głos morza, który kiedyś słyszałem
32 3|             co rośnie nad brzegiem morza, padła na twarz i zapłakała
33 3|          zapomnieliśmy o piękności morza.~A morze szalało.~Razu pewnego,
34 3|       wyrosły, a w ogłuszający huk morza zlewały się straszne jęki
35 3|           chmur, które noc na szał morza stoczyła, wgryzał się bezsilnym
36 3|     zapasach z obłąkaną zazdrością morza.~A stało się, że morze znowu
37 3|           i gdyby piorun wpadło do morza.~A teraz puka cała ziemia -
38 3|          morze ognia, święte serce morza poczyna bić i znowu wyrzuca
39 3|       Tylko ja, ja jedyny, Ja, syn morza, syn jego tajemnic, jego
40 3|         skrzydła od jednego krańca morza do drugiego, w roztęsknione