Rapsod

 1 Mod|            ręce ku szczęściu, które mi kiedyś w duszy rozpaliłaś.~
 2 Mod|           cichymi rękoma przędziesz mi na zaczarowanych harfach
 3 Mod|           chwyta za moją.~Ty, która mi noce burz na dni pogody
 4 Mod|        przemieniasz, w głębiach snu mi jawy gasisz, w bezbrzeżne
 5 Mod|            odsuwasz pobliża - która mi w sercu błędne ognie rozpalasz
 6 Mod|          skargą się żali.~Ty, która mi rozrywasz pieczęcie wszelkich
 7 1  | nieskończonych oddali, to znowu wre mi w uszach gdyby kipiący war
 8 1  |            większego nad ten, który mi serce szarpie i nie ma strachu
 9 1  |          nie ma strachu nad ten, co mi jadem trucizny mózg przegryza.~
10 1  |             czarowników i magów, by mi tylko Twój cień wywołali,
11 1  |        dniami całymi, aż oczy krwią mi zachodziły, by tylko ujrzeć
12 1  |    popełniałem zbrodnie, od których mi dusza przegniła, by ubłagać
13 1  |       trwodze czuwałem nad Tobą, by mi Cię słońce nie zabiło.~I
14 1  |              Panie! nie tego słońca mi potrzeba. Daj mi Twoje słońce.
15 1  |             słońca mi potrzeba. Daj mi Twoje słońce. Przeklnij
16 1  |         nade mną.~Drgnąłem. Zdawało mi się, że ziemia mi się pod
17 1  |           Zdawało mi się, że ziemia mi się pod nogami usuwa, że
18 1  |            a w krew moją wśpiewałaś mi dzikie raje, wśpiewałaś
19 1  |      Szedłem przy Tobie, to zdawało mi się, że noga moja zapada
20 2  |        kwieciem się rozmaił.~O, daj mi Twą rękę!~Korzyłem się niegdyś
21 2  |      wszelką tęsknotę, - ale czymże mi ta wszechpotężna ręka ludzkości,
22 2  |             złotych splotów!~O, daj mi Twą rękę!~I spojrzyj na
23 2  |        stanęło w pożarze - ale czym mi cała piękność i moc cała,
24 2  |           posępny rozgwar morza, aż mi dusza drżała z pokory i
25 2  |       głosem wieczności, -~ale czym mi wszelki dźwięk, czym wszelkie
26 2  |             i tęsknoty, kiedy morze mi śpiewa bolesną pieśń o Tobie
27 3  |       szczycie stodoły, zamajaczyły mi tęskne dumy, które mi stara
28 3  |   zamajaczyły mi tęskne dumy, które mi stara piastunka śpiewała
29 3  |            zadrgały jej usta, jakby mi chciała coś powiedzieć,
30 3  |  prowadzącym do przystani, zniknęła mi z oczu.~Szukałem jej, och,
31 3  |            każdej kobiecie; zdawało mi się, że ją widzę w każdym
32 3  |         tajemnicę.~Ten raj śpiewały mi oczy, których tak rozpacznie
33 3  |          szukałem. Ten raj śpiewało mi morze. A ten głos, który
34 3  |        burzą.~Struchlałem. W oczach mi prysły krwawe pioruny, ręce
35 3  |             jego sercem.~Morze samo mi to objawiło.~Raz, gdy dusza
36 3  |      straszną trwogą zdjęte w krtań mi wrastało. Krzyczałem, gwizdałem,
37 3  |          płaszczyzna śniegu.~Bo tak mi tęsknota powiedziała, że
38 3  |         lodu.~Bo znowuż podszepnęła mi tęsknota moja, że w tej
39 3  |           Wszystkie swoje tajemnice mi powierzyło, swoje oczy,