Rapsod

 1 1|       opada; chwilami słyszę go gdyby zbłąkane echo z nieskończonych
 2 1|        to znowu wre mi w uszach gdyby kipiący war zatorów. I nie
 3 1|        tak że cały świat migoce gdyby krwawy szmat purpury i w
 4 1|       grzech życia, a lejąc się gdyby strumień roztopionego złota
 5 1|      okręty przed moimi oczami, gdyby niezliczone stado białych
 6 1|       stoi nieruchomo na niebie gdyby olbrzymi topaz. Dzień zda
 7 1|        jej głowa tak jasna, jak gdyby słońce się na niej stopiło,
 8 1|     wodzów.~Pomnę: było to, jak gdyby listki z róży opadały, gdy
 9 1|        wiatr muśnie - było, jak gdyby ciche perły deszczu jesiennego
10 1|  ciemnej nocy łkały - było, jak gdyby się cała wieczność głębokim
11 1|        słońce stojące na niebie gdyby olbrzymi topaz, a na ścianach
12 1|        nabrzmiała sieć żył, jak gdyby Ci je rozerwać chciała.~
13 1|       upiorną godzinę Twych gór gdyby obezwładniającą truciznę,
14 1| strunach harfy, a tony spływały gdyby niebieskie nitki topniejącego
15 1|  pastwiska czerwieniały spalone gdyby jedna zgangrenowana rana,
16 1|     ryczał z głodu i .rozpaczy, gdyby krwi chciwa hiena, słyszałem
17 1|        a największe moje okręty gdyby słabo sklejone pudełka gruchoce,
18 1|      naraz stała się cisza.~Jak gdyby niewidzialna kosa cały naród
19 1|    niewidzialna kosa cały naród gdyby snop zboża jednym zamachem
20 1|    porwać w me ramiona, ale jak gdyby wszystko życie we mnie zamarło,
21 2|       upiornym milczeniu stały, gdyby widma, nagie topole nad
22 2|       sekundy, bo już spłynęłaś gdyby cień ziemi w zaćmieniu słońca
23 2|      milczeniem nocy.~Spłynęłaś gdyby cień ziemi, tylko jedno
24 2|   ogniska, wdrażają się w niebo gdyby dwa olbrzymie kratery, drą
25 2|     cichą, jak spływałaś z gór, gdyby nikłe jaśnienie mgieł na
26 3|        zapalały, jak błyszczały gdyby węgle żarzące, widziałem
27 3|          dziko rozwarte - oczy, gdyby dwie wściekłe pięście ziejące
28 3|    zarzuca, a olbrzymia korona, gdyby w ogniu stojąca kępa koralowa,
29 3|     rozszalałym zamęcie światła gdyby święta monstrancja skrzy
30 3|      lub spienione jego bałwany gdyby potoki lawy na brzeg wyrzuca -~
31 3|  dzwonów wolno, w cichym smutku gdyby płaty śniegu w bezdenne
32 3|   drżącymi palcami trąca o fale gdyby o paciorki różańca, nad
33 3|      dwóch statków, które morze gdyby dwa okruchy na siebie rzuciło,
34 3|  zamachem rozerwało gęstą noc i gdyby piorun wpadło do morza.~
35 3|      morze, a dwie ściany wodne gdyby dwa wydęte żagle wrosły