Rapsod

 1 Mod|      jasna moja -~już tyle razy słońce zapadło, odkąd koiłaś czarownymi
 2 1  |       się do słońca, bom kochał słońce, kolebkę moją, matkę moją,
 3 1  |    stali bojownicy moi, których słońce w pustyni wylęgło, czarne
 4 1  | tarczach i hełmach wykrzykiwało słońce radosne hejnały.~I nic nie
 5 1  |        słońca tam nie grzeje, a słońce stoi nieruchomo na niebie
 6 1  |      głowa tak jasna, jak gdyby słońce się na niej stopiło, a głos
 7 1  |    światło porodziło; widziałem słońce stojące na niebie gdyby
 8 1  |         mrocznych oddali, gdzie słońce świeci smutnym blaskiem
 9 1  |    czuwałem nad Tobą, by mi Cię słońce nie zabiło.~I zapragnąłem
10 1  |    spowite.~Począłem przeklinać słońce!~W ciemnych komnatach siedziałem
11 1  |    trwającej rozpaczy znalazłem słońce, które by Ci słońce Twego
12 1  |   znalazłem słońce, które by Ci słońce Twego kraju przypominało
13 1  |   kamieni, z których Ci to nowe słońce stworzyć miałem.~Z Indii
14 1  |        w jedno olbrzymie martwe słońce.~Z posępnym lśnieniem agatów
15 1  |       mi potrzeba. Daj mi Twoje słońce. Przeklnij Twoje słońce,
16 1  |         słońce. Przeklnij Twoje słońce, matkę Twoją, Twoje święte
17 1  |         własny głos:~Przeklinam słońce. Nigdy go już ujrzeć nie
18 1  |         ale byłem szczęśliwy.~A słońce czekało na mnie, czekało.
19 1  |        się poza morze, chłonęło słońce, którego tak dawno nie widziałem,
20 1  |   krzyczącym uniesieniu witałem słońce, matkę moją.~Ale wciąż od
21 1  |        miastem stało nieruchomo słońce i lęgło mór, głód i zagładę
22 1  |      taras, choć wiedziałem, że słońce dałoby się przebłagać. Nie
23 1  |       mych i jękłaś:~Idź, idź w słońce! Pozwól, niech mnie zabije!~
24 1  |   zalewa, tak nawet nie szalało słońce, kiedy mór i głód w moim
25 1  |          Raz jeszcze przekląłem słońce, raz jeszcze przekląłem
26 1  |         do Twej ojczyzny, gdzie słońce w zmroku rozpływa czerwone
27 2  |        Tak smutnie zapadało raz słońce późną jesienią. Cały dzień
28 2  |  wieczności widziałem olbrzymie słońce, gdy lało w nagą ziemię
29 2  |         na mojej głowie stopiło słońce królewską koronę, \v złotym
30 3  |         spowite.~Kocham je, gdy słońce w upalne południe sypie