Rapsod

 1 1|          z nieskończonych oddali, to znowu wre mi w uszach gdyby
 2 1|          zatorów. I nie wiem, czy to we mnie, czy poza mną ten
 3 1|         wieczności się stopiły: - to Twoje oczy...~Piękno, niespożyte
 4 1|      jesiennej nocy nad morzem: - to Twoja piękność pra-początku,
 5 1|         przestał już być bólem: - to cisza smutku Twej duszy,
 6 1|          światła.~Gdym zapragnął, to wprowadzono rzeki w nowe
 7 1|   rozkoszne raje. Gdym zapragnął, to w jednej nocy powstawały
 8 1|       trąby niezliczonych hufców, to ziemia uginała się pod ich
 9 1|           znaleźliśmy żadnego, bo to jest kraj cieni i mroku.
10 1|         moich wodzów.~Pomnę: było to, jak gdyby listki z róży
11 1|      morze, a zieleń Twych lasów, to omszała patyna, jaka miedziane
12 1| kosztownych kamieni, z których Ci to nowe słońce stworzyć miałem.~
13 1|         mórz.~Szedłem przy Tobie, to zdawało mi się, że noga
14 1|        wracali do naszych komnat, to czułem, jak ręce Twe mocniej
15 1|           się stało z moim ludem!~To obrzydliwe robactwo, obciągnięte
16 1|    obciągnięte ropiącą się skórą, to lud mój?!~ Zakryłem oczy
17 1|            raz jeszcze przekląłem to niewolnicze plemię, co się
18 2|  płomienną lawą.~A dwie gwiazdy - to dwa wściekłe ogniska, wdrażają
19 2|         się moja potęga, by coraz to rzadszy przepych z ziemi
20 3|          milczały. Nie wiem, była to jawa, czy sen? Bo oto prysło
21 3|          żałobnym omdleniu morza, to wszystko ton jeden, jeden
22 3|         kocha.~Bo moja dusza, toć to morze samo. Te same bezbrzeżne
23 3|       gwiazdy, a głos jej - wszak to był głos morza, który kiedyś
24 3|        jego sercem.~Morze samo mi to objawiło.~Raz, gdy dusza
25 3|  zagłuszyć, ale wciąż czułem, jak to serce o twarz moją bije,
26 3|   dogorywała niby tlący się wiór:~To ziemia!~I znowu stacza noc