Rozdzial

 1 1|            żandarma z żądaniem, by mu te książki zwrócił. Żandarm
 2 1|  poprzedzić organizatora, utorować mu drogę, przygotować dla niego
 3 2|       granicę i zaproponowałem, że mu to załatwię, byle mi wystarał
 4 2|            książek. Nie przyznałem mu się, że będą to książki
 5 2|            za kordonem i przynosił mu stamtąd przybory myśliwskie.~-
 6 2|      sezonu myśliwskiego zabraknie mu gilz ładunkowych do dwururki,
 7 2|      porucznika pod ramię i zaczął mu coś szeptać do ucha, dając
 8 2|           książki?" Odpowiedziałem mu również szeptem, udając
 9 2|       nieświadomie zupełnie służył mu dla wyrobienia dobrej opinii
10 2|       oberżysta zakordonowy, który mu służył jako pośrednik przy
11 2|          że nasz towarzysz ułatwił mu przez swe stosunki kilka
12 2|     towarzysz nasz chętnie pomagał mu w tych interesach, jakie "
13 2|          wpół publicznego, wydawał mu się bardzo wygodnym, bardziej
14 2|           dłużej.~Przedstawił więc mu, że jego częste stosunki
15 2|             wówczas dopiero grozić mu będzie prawdziwe niebezpieczeństwo.~
16 2|   urzędnika w Petersburgu, chciano mu pozwolić na wysłużenie emerytury.
17 2|           prosił go o dostarczenie mu kilku książek niecenzuralnych,
18 2|          od czasu do czasu pomagać mu w robocie.~Dla pani Z znajomość
19 2|         siebie. Widocznie tłoczyły mu się w głowie kombinacje
20 2|       płacisz woźnicy, a nie dawaj mu tylko dużego napiwku, tak
21 2|           czuł w istocie, bo twarz mu się zmieniła i jak gdyby
22 2|           i wreszcie rzekł:~- Może mu co wsunąć, gdy będzie wracał?
23 2|          gdy będzie wracał? Powiem mu, że to prezent dla córeczki
24 2|            niech zawiezie tam. Dam mu adres. Jak sądzisz, - zwrócił
25 2|           się do mnie, - czy można mu dać adres? - wymienił mi
26 2|        nocy czcionki, lecz zdawało mu się, że jest za nim pogoń,
27 2|           by za tym razem powinęła mu się noga. Ale... kto wie,
28 2| kilkunastoletniej panny, nieznanej mu wcale.~Dziwaczny ten obrazek
29 2|        okazywał współczucie. Dałem mu dwa czy trzy pakunki do
30 2|           gdyś zaczynał, - mówiłem mu, - że będziesz mówił o N.
31 2|   pogawędki z człowiekiem, bliskim mu ideą, związanym z nim wspólnością
32 2|           to rozumiem". Uścisnąłem mu serdecznie rękę na powitanie
33 2|          niebezpieczeństwie, które mu grozić mogło z powodu stosunków
34 2|           się w istocie. Obiecałem mu solennie, że się z X. rozmówię.~-
35 2|            dyrektora przeszli. Już mu opowiadałem, że pan dyrektor
36 2|          czynnym. Spostrzegłem, że mu sprawiał przyjemność taki
37 3|           otwiera walizę, w której mu dobrotliwie, lecz pospiesznie,
38 3|   stanowcza mina zielonego odbiera mu odwagę. Walizka otwarta,
39 3|     Częstochowy. Inny zielony stoi mu na drodze.~- Halt! Znowu
40 3|     zupełnie nieznajomych i obcych mu ludzi.~Rozmawiałem razu
41 3|         paru godzinami przeglądali mu rzeczy na pogranicznej stacji -
42 3|     przyjemnej niespodzianki, jaką mu przez swą grzeczność sprawili
43 3|         zagranicy, rzeczy oglądano mu na komorze, dano mu nawet
44 3|       oglądano mu na komorze, dano mu nawet jakiś znaczek, czemu
45 3|          jak złodzieja.~Wyjaśniłem mu raz jeszcze cel rewizji
46 4|        każdy z nich zgadza się, by mu zawiązano oczy, wsadzono
47 4|   rozpoczęła z nim flirt.~Gdy dała mu obiad, przyszła do pokoju,
48 4|          pan w Norymberdze - mówił mu - zajdź pan pod pomnik Gutenberga,
49 4|            wynalazcy druku, i pluń mu pan ode mnie w oczy. Od
50 4|           wieczór oświadcza mi, że mu zabrakło litery "r".~- Wiecie -
51 4|           otoczenia biernych, mało mu współczujących ludzi, prosi
52 4|           przerzucając dostarczone mu wydawnictwa, ze złością
53 4|       wielkiemu zdumieniu zabrakło mu litery "e". Zdawało mu się,
54 4|    zabrakło mu litery "e". Zdawało mu się, że cała sprawa jest
55 5|        swój interes, nie narzucony mu ze strony. Przykrymi są
56 5|       Będzie pan łaskaw powiedzieć mu, że tu byłem, a oprócz tego
57 5|         pana bibułę dla niego. Pan mu ją odda.~Nie skończyłem
58 5|      przygnębiony, ręce bezwładnie mu wisiały. Co do mnie, byłem
59 5|      wchodził Z. Służąca otworzyła mu drzwi.~- Przepraszam - odezwał
60 5|        odetchnął, kolory powróciły mu na policzki. Z pewnym wyrzutem
61 5|    egzemplarzy "Przedświtu", które mu zostały po rozdaniu ostatniego
62 5|           a moja odpowiedź zrobiła mu zawód.~W istocie, gdy usłyszał
63 5|     tameczne stosunki, wytłumaczył mu możliwie dokładnie drogę
64 5|         dawaniu informacji mówiono mu, że zajazd jest w największym
65 5|          doszedł do miejsca, gdzie mu skręcić należało.~Dodać
66 5|           dawną sprawę i pisał, że mu zaczyna ten dozór dokuczać.~-
67 5|      zdradzić tajemnicy, nie mogła mu wytłumaczyć męskiej wizyty
68 5|              krzyknęłam, wyrywając mu się z rąk, - niech panu
69 5|         robotniczą u niego i radzi mu przeczytać broszurkę, obiecuje
70 5|          niego dojrzał też znanego mu z poprzednich podróży szpicla.
71 5|            na stacjach krócej, niż mu wypadało według rozkładu
72 5|     wagonie, liczył więc na to, że mu wydadzą walizkę bez kłopotu
73 5|          walizki. Żandarm pokazuje mu walizkę, którą nasz towarzysz
74 5|           w takich wypadkach prawo mu nakazuje zażądać od pasażera
75 5|     naturalnie, zmyślone - i oddal mu walizkę, nie otwierając
76 5|           głowę. Sądził, że rzeczy mu skradziono.~Wkrótce jednak
77 6|            koszuli, przygotowywała mu śniadanie. Oboje spostrzegli
78 6|   Postanowiono dla próby podrzucić mu egzemplarz "Górnika". Położono
79 6|          składać różne rzeczy, gdy mu zawadzały przy robocie.~
80 6|      prosił go o radę. Opowiedział mu o trzykrotnym podrzuceniu
81 6|           podrzuceniu i wyznał, że mu gazetka spodobała się ogromnie.
82 6|           pod wielkim sekretem dał mu do przeczytania wszystkie
83 6|           skąd pochodzi podrzucone mu pismo.~- Nie skarbnik przecie -
84 6|    wygnania po kilku latach i, gdy mu zabroniono mieszkać w Warszawie,
85 6|            czytać po polsku, dawał mu książeczkę.~- Na, schawaj! -
86 6|           mi z Warszawy. Opowiadam mu się, jak należy, powołuję
87 6|  serdecznie, jak anioła, zesłanego mu z nieba. Na wieczór obiecuje
88 6|          rozwojem sprawy. Tłumaczę mu, że lepiej na początek mieć
89 6|     księgozbioru brał wszystko, co mu trafiło wypadkiem do ręki,
90 6|           Rosyjską przetłumaczyłem mu, za co serdecznie mi dziękował,
91 6|           do żydowskich, obiecałem mu również dostarczyć tłumaczenie
92 6|           Bój się Boga! - przerwał mu opowiadanie mój znajomy -