Rozdzial

 1 Wstep|   narodowo-demokratycznym.~Wreszcie niech mi będzie wolno złożyć tu
 2 1    |         drogą, cenzura swoją, tamto niech robią inni, my zaś weźmiemy
 3 1    |         lego wam nie oddamy. To już niech będzie nasze."~Ogromna ilość
 4 2    |            poważnie odpowiedział:~- Niech pan się nie boją! Wszyscy
 5 2    |           bołoto, czerti najdutsia (niech będzie błoto, a czarci się
 6 2    |          Proszę, czekam z herbatką, niech pan siada.~Usiadłem. W pokoju
 7 2    |          Ten pan jedzie do Krakowa, niech zawiezie tam. Dam mu adres.
 8 2    |        widzenia!~- Nie, nie, panie. Niech pan zaczeka - zaprotestował
 9 2    |            jej trzymać u siebie, to niech leży u mnie. U pani Z mam
10 2    |          wygodnie.~- Wygodnie! Ależ niech cię pioruny biją, człowieku!
11 2    |          naraża, panie dobrodzieju! Niech pan zwróci jego uwagę. Pan
12 2    |          byle więcej, byle prędzej. Niech pan z nim pomówi, niech
13 2    |             Niech pan z nim pomówi, niech pan wpłynie. Zgubi siebie
14 2    |           różnego rodzaju jadłem.~- Niech pan siada! - zapraszała
15 2    |           pewnie jeść nic będziemy, niech więc pan się posila.~W ogólnej
16 3    | wspaniałomyślność.~- No - rzekłem - niech tak będzie, nie chcę gubić
17 4    |         następny numer "Robotnika". Niech mi pan wierzy, że dla P.P.S.
18 4    |             egzemplarze za granicę. Niech zagraniczni studenci psują
19 4    |        oglądając solidnego klienta.~Niech ich diabli porwą z tą grzecznością!
20 5    |         odzywa się mój amfitrion, - niech pan wejdzie.~Ogląda mnie
21 5    |            bibuły, powiem, że moja. Niech pan w takim wypadku powie,
22 5    |            pod tym względem.~- Ależ niech pan siada - mówiła staruszka, -
23 5    |            mnie w Wilnie spokojnie, niech leźy!~Bibułę brał i rozlokowywał
24 5    | najpodlejszymi sługami rządowymi.~- Niech pan zaczeka - twierdził
25 5    |            staliśmy w tej chwili.~- Niech pan żony swojej - powiedziałam
26 5    |         stanowi to mój obowiązek.~- Niech pani przysięga! - szeptał,
27 5    |           wyrywając mu się z rąk, - niech panu wystarcza moje przyrzeczenie.~