Rozdzial

 1 1|           kary lub prześladowań, jak człowiek. Jest więc wygodnym agitatorem
 2 2|           się tylko, by ojciec jego, człowiek, odstraszony gruntownie
 3 2|        którym będzie pracował. Jeśli człowiek jest tym, co w Warszawie
 4 2|        bardzo porządny, bardzo dobry człowiek! - mówił z przekonaniem. -
 5 2|              Z, i odbierzesz. Co? On człowiek dyskretny, nie otworzy pakunku...
 6 2|            wrócił, mrucząc:~- Biedny człowiek, nigdy spokoju, ani chwili
 7 2|        skrzypiały od czasu do czasu. Człowiek by chciał, by w tym czasie
 8 2|               do cudzego domu? I ten człowiek przebywa tę drogę kilka
 9 2|           nad tym wszystkim schylony człowiek z błogim uśmiechem na ustach.
10 2|           uwiódł? Broń Boże! Zabawny człowiek! Tego jestem zupełnie pewny.
11 2|             dopiero nowy, nieznajomy człowiek!? Zaraz: skąd? po co? do
12 2|            wpłynie. Zgubi siebie ten człowiek!~N. N. ani razu nie wspomniał
13 4|              skończeniu pracy. Jeden człowiek nic mógł podnieść maszynki
14 4|            był przy niej tylko jeden człowiek, musiał ją przesuwać, podnosząc
15 4| przyjemnością patrzy w tym położeniu człowiek na kupca obojętnego, nie
16 5|           bibułę boją się, tchórzą i człowiek, przywożący lub przynoszący
17 5|            nim związane. Im bardziej człowiek jest partyjnym, związanym
18 5|              młody, porządnie ubrany człowiek z semickimi rysami, który
19 5|             wstrętem, widząc, że ten człowiek drży o własną skórę i chce
20 5|        chwilą wszedł do wagonu jakiś człowiek i zabrał pakunek, jak własny.
21 5|             i oprócz bibuły zginie i człowiek. Naprędce więc uspokoił
22 6|      spostrzegłem, że obok domu stał człowiek. Gdym wyciągnął z kieszeni
23 6|    żołnierskiej, że najobojętniejszy człowiek poruszyć się musi i dowie
24 6|            stała budka dróżnika. Gdy człowiek, idący za nami, już nas
25 6|         niemu, by go zatrzymać. Lecz człowiek, chcąc umknąć, zdążył wskoczyć