Rozdzial

 1 1|         zawołałem zdumiony. - Ależ, panie, czy nie praktyczniej byłoby
 2 2|          pokoiku.~- Proszę, proszę, panie dobrodzieju, - flegmatycznie
 3 2|            rozprawialiście, co? Oj! panie N. N., zgubią pana kiedyś
 4 2|           tu u nas?~- Stare dzieje, panie dobrodzieju, stare! - mówił
 5 2|            Do widzenia!~- Nie, nie, panie. Niech pan zaczeka - zaprotestował
 6 2|            wesoło zawołał:~- Idzie! panie dobrodzieju, idzie!~W istocie
 7 2|         spał, nie wyspany pan jest, panie dobrodzieju? - cedził zwolna. -
 8 2|           państwo robicie, wielkie, panie dobrodzieju! Tyle książek,
 9 2|     przeczyta, z każdej coś będzie, panie dobrodzieju! Ja to rozumiem.~
10 2|       stanowczo zanadto się naraża, panie dobrodzieju! Niech pan zwróci
11 2| zaniepokojony.~- Za dużo się kręci, panie dobrodzieju, za dużo! To
12 2|         dyrektorowi mówiłem. Kuzyn, panie dobrodzieju, mówię, kuzyn
13 2|            Ciekawi tu u nas ludzie, panie dobrodzieju, ciekawi. Radziby
14 3|          łowim, ot co. Kontrabandę, panie. My - straż pograniczna.~-
15 4|      podobną rzecz na nowo.~- Ależ, panie rotmistrzu! - zawołałem
16 5|             do przedpokoju.~- Ależ, panie - uspakajałem go - żadnej
17 5|            nieco wzruszony. - Nasze panie zajmowały dwa niewielkie
18 5|         Wobec tego, że te szanowne "panie" zwykle ulegają zaprzepaszczeniu,
19 6|        wskazując na odezwę.~- Ależ, panie naczelniku - usprawiedliwiał
20 6|           też i żartów.~- Językiem, panie strażnik, językiem - woła
21 6|          mnie prystaw. - Rewolucja, panie, rewolucja, otrzymałem papier.
22 6|             się pan z tego!~- Ależ, panie - prawił urażony urzędnik -