Rozdzial

 1 1|            zawołałem zdumiony. - Ależ, panie, czy nie praktyczniej
 2 1|        dla P.P.S. w tej akcji.~- Ależ, rzecz prosta! - zawołał
 3 2|    Śladów? - pytałem zdumiony. - Ależ na drodze tych śladów jest
 4 2|        czcionki i "Przedświt".~- Ależ do diabła! - zaprotestowałem, -
 5 2|      sobie rady, zabłądzisz...~- Ależ daj spokój! - przerwałem, -
 6 2|          obstalunek przerobię.~- Ależ - protestowałem - nie przebieraj
 7 2|        tak wygodnie.~- Wygodnie! Ależ niech cię pioruny biją,
 8 3|       się do mnie z uśmiechem.~- Ależ udało się panu - rzekł do
 9 4|         podobną rzecz na nowo.~- Ależ, panie rotmistrzu! - zawołałem
10 5|        biegnąc do przedpokoju.~- Ależ, panie - uspakajałem go -
11 5|    gospodyni pod tym względem.~- Ależ niech pan siada - mówiła
12 5| usłyszałem wołanie:~- Piłsudski! ależ stój, nie uciekaj!~Tak już
13 6|           wskazując na odezwę.~- Ależ, panie naczelniku - usprawiedliwiał
14 6|          Śmiej się pan z tego!~- Ależ, panie - prawił urażony
15 6|        opowiadanie mój znajomy - ależ oni by cię mogli potraktować