Rozdzial

  1 1|          mężczyzna i zwrócił się do mnie z prośbą o pośrednictwo
  2 1|            cenzurę ustanawia?~- Pan mnie nie rozumie, car swoją drogą,
  3 1|         Słowackiego, znalezionych u mnie: "To bagatela, rozumiem
  4 2|       uzbrojonych ludzi sprawiły na mnie silne wrażenie. Wyglądało
  5 2|    energicznie i odwróciwszy się do mnie, flegmatycznie mówił:~-
  6 2|         pozbyć tej romantyki. Co do mnie, zacząłem się jej pozbywać
  7 2|          półpasek.~- Eh, nie warto, mnie to potrzebne jak najprędzej,
  8 2|           propozycję.~- Nie zostawi mnie pan tu, kiej psa. I ja katolik
  9 2|            do czasu odwracał się do mnie ze śmiechem.~- I ja kontrabanda,
 10 2|        każdy wie, co to znaczył Ale mnie co do tego - dodał, uśmiechając
 11 2|  zobowiązała. Poruczono ten interes mnie, jako pochodzącemu z pogranicza
 12 2|   konspiracji może się skrupić i na mnie, i na mych krewniakach,
 13 2|      przygasłymi oczami, patrzał na mnie, jak skazaniec, błagający
 14 2|     zbliżając się do granicy.~Co do mnie, nie byłem zupełnie spokojny.
 15 2|           zaprotestowałem, - cóż ty mnie chcesz obładować, jak osła!
 16 2| przygotowane. W drodze X. zasypywał mnie pytaniami o znajomych towarzyszach,
 17 2|         powtarzał raz po raz, - dla mnie przyjazd każdego z was to
 18 2|        imienia na imię, wyciągał ze mnie wszystkie nowiny partyjne.
 19 2|          wyśpiewa od razu, że niósł mnie, po co i ty masz być w to
 20 2|             ciebie? Czemu?~- Już ty mnie słuchaj! - mówił prosząco, -
 21 2|             małpa. Aha, N. N. wie o mnie, ale to nic, on złoty chłopiec.
 22 2|           on złoty chłopiec. No, na mnie pora, stąd dojdę pieszo.
 23 2|              powiedz od razu, że do mnie. Dobrze? Bo, widzisz, najlepiej
 24 2|       wskazówek X. do fabryki. Nikt mnie nie zatrzymywał, spotkałem
 25 2|          który nie zwrócił nawet na mnie uwagi. Po chwili byłem już
 26 2|             do czynienia, zaprosiła mnie do pokoiku.~- Proszę, proszę,
 27 2|         kątów i wreszcie siadł koło mnie.~- Pijesz herbatę, - mówił
 28 2|           sądzisz, - zwrócił się do mnie, - czy można mu dać adres? -
 29 2|       wieczór się zbliża.~Odciągnął mnie w kąt i zniżonym głosem
 30 2|           mi mocno rękę, patrząc na mnie znowu tak, jak gdybyśmy
 31 2|   zacierając ręce. - Teraz chodź do mnie - mówił, ciągnąc mnie za
 32 2|            do mnie - mówił, ciągnąc mnie za rękaw. - Teraz i pan
 33 2|             siebie, to niech leży u mnie. U pani Z mam wspaniały
 34 2|       zabrać deseczki od pudełek. U mnie one zwrócą uwagę stróża,
 35 2|                rzekł. - Trzymaj się mnie; na dworze ciemno, a będziemy
 36 2|          czasu do czasu ostrzegając mnie, bym nie zawadził o co.
 37 2|           przyjaciel zwrócił się do mnie:~- Słuchaj, tu zapal papierosa
 38 2|       Zieloni tu się włóczą często. Mnie raz zatrzymali przy kładce,
 39 2|      kontrabandy owej nocy. No, ale mnie znają tu, więc żołnierz,
 40 2|            więc żołnierz, poznawszy mnie, puścił, a miałem przy sobie
 41 2|    nasłuchiwał, po chwili wrócił do mnie.~- Jeszcze nie - szeptał, -
 42 2|          Szymona. No, no! Nic już u mnie nie zostało. A widzisz,
 43 2|            i służba w P.P.S. zmusza mnie do częstego wychodzenia
 44 2|       przechowania. Akurat nie było mnie w domu - wyjeżdżałem wówczas
 45 2|            zupełnie pewny. Względem mnie ma pewne obowiązki. Mnie
 46 2|            mnie ma pewne obowiązki. Mnie pan dyrektor trochę ceni
 47 2|             stróża, który sprząta u mnie. Wyprawię cię na górę do
 48 2|       szczegółem pracy, wymuszał na mnie opowiadania, rozpytywał
 49 2|         granicę, przysyłajcie go do mnie. Już ja go przeprawię szczęśliwie
 50 2|         Nazajutrz po przyjeździe do mnie będzie już w Krakowie. A
 51 2|          dyrektor wczoraj wieczorem mnie pytał: "Kto to ten pan,
 52 2|             Z. Przeklęte schody już mnie nie straszyły, szedłem po
 53 2|              W przedpokoju spotkała mnie pani Z.~- Witamy pana, czekamy
 54 2|             ręce. Pan Z nie zapytał mnie o nic, nawet nie spojrzał.
 55 2|          spostrzegła to i obdarzyła mnie wdzięcznym spojrzeniem.~
 56 3|      Warszawy i wypadkowo naprzeciw mnie usiadł młody żołnierz. Jego
 57 3|       Żołnierz śmiał się i robił do mnie filuterne oczy.~- Nie, nie
 58 3|     naczalstwo". To już ich sprawa. Mnie co! Kazano, ja patrzę -
 59 3|             na niebie. Oprócz nas - mnie i kupca z Królewca - wyszło
 60 3|            raz, zwracając się to do mnie, to do zielonych.~Tłumaczyłem
 61 3|             pewnym tryumfem uderzył mnie po kolanie.~- Tak! U nas
 62 3|               gdy nagle podszedł do mnie dozorca celny i grzecznie .
 63 3|          obraza, że nie ma on prawa mnie napastować, że oskarżę go
 64 3|           ty durniu, nie masz prawa mnie rewidować. Siadaj zaraz
 65 3|       Dozorca posłusznie siadł obok mnie i ruszyliśmy w kierunku
 66 3|              Przy rewizji nic się u mnie nie okaże i będę go skarżył.
 67 3|      naczelnika, struchlał i zaczął mnie przepraszać.~Udawałem jednak
 68 3|           usłyszał. Odwrócił się do mnie z uśmiechem.~- Ależ udało
 69 3|           udało się panu - rzekł do mnie - przeląkł się, głupi!~Innym
 70 3|              typu, opisanego przeze mnie wyżej - znudzony tym długim
 71 3|          zachwyciło. Bibuła zewsząd mnie dusiła, gniotła, łaskotała;
 72 3|         spirytusu, herbaty itd. Jak mnie zapewniano z kompetentnych
 73 3|          wiem. Jedyne, co doszło do mnie, to wyasygnowanie środków
 74 3|       podwójną solidarnością? Co do mnie, znając kraj i stosunki
 75 4|          mieszkańców parteru.~Co do mnie, gdy mnie poruczono redakcję "
 76 4|            parteru.~Co do mnie, gdy mnie poruczono redakcję "Robotnika"
 77 4|              stróż i służba uważali mnie za prawnika, prowadzącego
 78 4|            tego, że często widziano mnie piszącego.~Podpułkownik
 79 4|    przeszkodziła stróżowej uważać i mnie za adwokata.~Lecz wracam
 80 4|             wyjście należyte. Co do mnie, postanowiłem wziąć służącą
 81 4|      maszynce. Pierwsze należało do mnie, drugie do Rożnowskiego,
 82 4|       pogawędzić, pożartować; co do mnie - zawsze byłem zły i milczący,
 83 4|             na każdą przeszkodę, co mnie zmuszała do uważniejszego
 84 4|            druku, i pluń mu pan ode mnie w oczy. Od niego całe zło
 85 4|        Gutienberg! - zwrócił się do mnie podpułkownik z sarkastycznym
 86 4|           wskazując na otaczających mnie i żonę policjantów. - Da,
 87 4|              Wiecie - odzywa się do mnie, - możebyście mi z parę
 88 4|      zwracającą uwagi zaporę.~Co do mnie osobiście, to wyznam, że
 89 4|             uśmiechem kupiec.~Co do mnie, gotów byłem za to pytanie
 90 4|         dziurze. Nie wymagajcie ode mnie mądrych artykułów, jeśli
 91 4|          zdumiewającą czynność.~Jak mnie zapewniano, jedna z nich
 92 4|           fuszerek w odbijaniu. Jak mnie zapewniano, pochodzi to
 93 5|       gwałtem wydusisz. Uprzedzicie mnie o dniu przyjazdu. Gdybym
 94 5|          razie innego z naszych, by mnie w tym wypadku zastąpił.
 95 5|        przyjezdnych najbezczelniej. Mnie nikt nie zaczepia, nikt
 96 5|             rysami, który patrzy na mnie pytającymi oczami.~- Przepraszam
 97 5|           niech pan wejdzie.~Ogląda mnie przy tym podejrzliwie, a
 98 5|            i wszedł do pokoju, pyta mnie nieśmiało.~- Pan od pana
 99 5|              Pan od pana Z.? Pan Z. mnie uprzedzał, ale pan tylko
100 5|              Ale - dodał, - pan ode mnie co zabierze? Nie zrozumiałem
101 5|           dźwięków, dochodzących do mnie z drugiego pokoju, musiałem
102 5|           postanowili nie zapraszać mnie na herbatę.~Ten brak gościnności
103 5|           pochmurną miną wyszedł do mnie.~- Przepraszam pana - odezwałem
104 5|         bibułę? - jęczał, - panowie mnie zgubią. Pan zostawił w przedpokoju
105 5|  zostawiałem.~Gospodarz nie słuchał mnie, jak piorun wpadł do przedpokoju/
106 5|        wyjąkał - nie ma! Już zgubił mnie pan! Był zupełnie przybity
107 5|        bezwładnie mu wisiały. Co do mnie, byłem wściekły, lecz zarazem
108 5|             ożywił się. Spojrzał na mnie z pewnym zdziwieniem.~-
109 5|                mówił, podchodząc do mnie i dotykając palcem ubrania. -
110 5|          wystraszonym głosem, - pan mnie gubi. Czy pan wie, kto tam
111 5|       siedzi od dawna i nie pilnuje mnie i moich gości?~Przestrach
112 5|         który z rozpaczą patrzał na mnie, zrezygnowany i bezradny,
113 5|             takim wypadku powie, że mnie pan nie zna, że zaszedłem
114 5|             że ten pan - wskazał na mnie - przywiezie bibułę.~- Nic
115 5|             teraz pytanie, z którym mnie spotkał gospodarz oraz jego
116 5|      szklankę herbaty? - zwrócił do mnie uprzejmie.~Wypiłem czym
117 5|          Pacewicz. Jakim prawem pan mnie napastujesz po nocy? - rzuca
118 5|             piętr, wyglądy facetów, mnie opisywanych" - oto moje
119 5|            córka wcale nie była dla mnie tym magnesem przyciągającym.~
120 5|     akcentem. - Bibuła? Dawajcie ją mnie, już ja się nią zaopiekuję.
121 5|            ja się nią zaopiekuję. U mnie w Wilnie spokojnie, niech
122 5|             mówił mi ów towarzysz - mnie do Wilna dla zrobienia porządku
123 5|             dorożki i kazał jechać. Mnie zaś rzucił krótkie słowo: "
124 5|          godzinie. Kolega przywitał mnie serdecznie, lecz od razu
125 5|       zdawało, że wszyscy patrzą na mnie. A tu, jak na złość, gdy
126 5|             pańskie nie było przeze mnie związywano wobec kogokolwiek
127 5|            z nienawiścią patrzył na mnie. Wreszcie po chwili namysłu
128 5|            swoje rzeczy! - rzeki do mnie ostro.~Zmusiłam go posłać
129 5|            gospodarzem, trzymającym mnie, jak w kleszczach, za ramię.~
130 5|       niewielką ilością bibuły. Jak mnie zapewniano ze strony ludzi,
131 5|     guldenów czyli 1500 koron). Jak mnie zapewniano, połowa tej sumy
132 6|         relacji, otrzymanych przeze mnie co do Rosji i Ukrainy, i
133 6|        ludziom. W pamięci zostało u mnie parę scen, świadczących
134 6|        śniadanie. Oboje spostrzegli mnie przed oknem i wyraz twarzy
135 6|         położyć koło okna, wpadł na mnie pies, ujadając wściekle.
136 6|          ktoś psa, ktoś stojący ode mnie bardzo blisko.~Zrozumiałem,
137 6|          celu. I wiesz - dodał - co mnie męczy? Drukowanie takich
138 6|        wydawcom za gazetkę płaci.~A mnie wstyd, żem już trzy numery
139 6|            kto gazetę roznosi, łaje mnie. "Łajdak, - mówi - gazetę
140 6|           który w owe czasy był dla mnie ciekawym okazem, swym zewnętrznym
141 6|           wzmiankę o mieście, które mnie tak żywo obchodziło - zawsze
142 6|          widocznie oczekują oni ode mnie czegoś innego. Spróbowałem
143 6|    przywiezionych. Ba, wymagano ode mnie, bym przywiózł inne broszury
144 6|             ta nieoczekiwana przeze mnie znajomość z naszą literaturą
145 6|           kryminał sprowadził go do mnie. Okazało się jednak, że
146 6|          nie wie, - nachylił się ku mnie prystaw. - Rewolucja, panie,
147 6|      spokojny - odpowiedziałem, - u mnie pracują ludzie sześć godzin.~-
148 6|         jestem położeniu, papier do mnie przyszedł z samego Petersburga,
149 6|        wizycie prystawa przyszła do mnie deputacja robotników z żądaniem,