Rozdzial

  1 1|      stosunków z P.P.S.~- Jakiż ma pan interes do P.P.S.? - zapytałem. .-
  2 1|        bardzo skomplikowany. Widzi pan,~my tam w Rosji zawiązaliśmy
  3 1|            tę cenzurę ustanawia?~- Pan mnie nie rozumie, car swoją
  4 1|           innym mieszkaniu. "Widzi pan, u pana, jako podejrzanego,
  5 2|               Oli dzisiaj, słyszał pan? - mówił dalej - pewnie
  6 2|     propozycję.~- Nie zostawi mnie pan tu, kiej psa. I ja katolik
  7 2|           kiej psa. I ja katolik i pan katolik, i ja kontrabanda
  8 2|        katolik, i ja kontrabanda i pan kontrabanda.~Mrowie mię
  9 2|    śmiechem.~- I ja kontrabanda, i pan kontrabanda! - powtarzał
 10 2|     poważnie odpowiedział:~- Niech pan się nie boją! Wszyscy tu
 11 2|     Wszyscy tu kontrabandę wożą, a pan często jeździ z pakunkami,
 12 2|          uśmiechając się, - wiezie pan kontrabandę, czy nie. Ja
 13 2|         pieszo, czy pojedziemy, bo pan porucznik, wielki amator
 14 2|     Rosjanina i urzędnika celnego. Pan Z'), gdy go los zetknął
 15 2|    flegmatycznie cedziła figura. - Pan X. mię uprzedzał, a jakże.
 16 2|           czekam z herbatką, niech pan siada.~Usiadłem. W pokoju
 17 2|            gadaj o płci pięknej.~- Pan był w Warszawie? Nieprawdaż?
 18 2|    Warszawie? Nieprawdaż? Zauważył pan zapewne, że w Warszawie
 19 2|        zakwitł uśmiech błogi.~- Co pan mówi - ładne... co to jest
 20 2|  warszawianek nad krakowiankami.~- Pan dawno zna pana X.?~- Ja? -
 21 2|         ludzi niewiele na świecie. Pan może sądzi, że ja nie czuję?
 22 2|           czuję!~Co właściwie czuł pan N. N., tego mi nie wyjaśnił,
 23 2|         flegmatycznie gospodarz. - Pan wie, przyjechał znowu brat
 24 2|          pana dyrektora.~- Nie wie pan, po co? - zapytał żywo X.~-
 25 2|     obciążał swego pośrednika? Ten pan jedzie do Krakowa, niech
 26 2|             Nie, nie, panie. Niech pan zaczeka - zaprotestował
 27 2|           mnie za rękaw. - Teraz i pan wolny - dodał, zwracając
 28 2|            dziesiątej. O tej porze pan Z" spać się kładzie. Śpieszmy!~
 29 2|           na uliczkę. Chwała Bogu, pan Z już się położył. Bylibyśmy
 30 2|            służąca, która, nim się pan nie położy, nie usunie się
 31 2|       razem pojedziesz, jak wielki pan, nie jak biedny rewolucjonista,
 32 2|           ma pewne obowiązki. Mnie pan dyrektor trochę ceni i szanuje,
 33 2|        przyrządzał herbatę.~- Mało pan spał, nie wyspany pan jest,
 34 2|         Mało pan spał, nie wyspany pan jest, panie dobrodzieju? -
 35 2|      miasteczka wczoraj wieczorem. Pan X. stanowczo zanadto się
 36 2|           panie dobrodzieju! Niech pan zwróci jego uwagę. Pan jego
 37 2|       Niech pan zwróci jego uwagę. Pan jego przyjaciel i potrafi
 38 2|            ktoś do niego - ot, jak pan - przyjedzie. O! i pan dyrektor
 39 2|         jak pan - przyjedzie. O! i pan dyrektor wczoraj wieczorem
 40 2|            mnie pytał: "Kto to ten pan, co do X. przyjechał?~-
 41 2|            do X. przyjechał?~- Cóż pan na to? przecie przyjechałem
 42 2|          skąd? po co? do kogo? - A pan X. gorączka, byle więcej,
 43 2|        więcej, byle prędzej. Niech pan z nim pomówi, niech pan
 44 2|            pan z nim pomówi, niech pan wpłynie. Zgubi siebie ten
 45 2|      skończymy herbatę, pójdziemy. Pan X. mi mówił rano, żebym
 46 2|             Już mu opowiadałem, że pan dyrektor pytał o pana. U
 47 2|          brat wyjeżdża do Krakowa. Pan X. pewno tam jest.~Po herbacie
 48 2|          się nawet przy nich, żeby pan dyrektor zdążył obejrzeć
 49 2|     czekamy na pana ze śniadaniem, pan X. już jest. Proszę!~Wszedłem
 50 2|      siedzieli: mój towarzysz X. i pan Z', szczupły, wymizerowany
 51 2| nieprzytomnym wzrokiem.~- Mój mąż, pan S...ski - naprędce skomponowała
 52 2|           Z.~Podaliśmy sobie ręce. Pan Z nie zapytał mnie o nic,
 53 2|            rodzaju jadłem.~- Niech pan siada! - zapraszała pani
 54 2|           nic będziemy, niech więc pan się posila.~W ogólnej rozmowie,
 55 2|         prowadziliśmy przy stole,. pan Z nie brał udziału wcale.
 56 2|        chwili i my byliśmy gotowi. Pan Z, jak manekin, dal się
 57 3|    kogokolwiek przystąpisz - pokaż pan rzeczy. Do pana jakiego,
 58 4|    drukarni.~- Niełatwo - mówił mi pan rotmistrz - zdobyć się raz
 59 4|        numer "Robotnika". Niech mi pan wierzy, że dla P.P.S. nie
 60 4|       pierwszych pytań jego było: "Pan jest prawnikiem?" Zresztą
 61 4|     miejsce jej jest w kuchni, że "pan" nie lubi, gdy służąca bez
 62 4|            się wydał nieśmiałym.~- Pan zapewne przy nich - mówiła
 63 4|      dojada przy obiadach. Niechże pan teraz je dobrze. Nie trzeba
 64 4|      małego interesu. Gdy będziesz pan w Norymberdze - mówił mu -
 65 4|     Norymberdze - mówił mu - zajdź pan pod pomnik Gutenberga, wynalazcy
 66 4|         wynalazcy druku, i pluń mu pan ode mnie w oczy. Od niego
 67 4|      większą ilość towaru.~- Gdzie pan każe odesłać? - pyta grzecznie
 68 5|         Przepraszam pana - mówię - pan Z. polecił mi zajść do pana
 69 5|         się mój amfitrion, - niech pan wejdzie.~Ogląda mnie przy
 70 5|             pyta mnie nieśmiało.~- Pan od pana Z.? Pan Z. mnie
 71 5|       nieśmiało.~- Pan od pana Z.? Pan Z. mnie uprzedzał, ale pan
 72 5|         Pan Z. mnie uprzedzał, ale pan tylko czekać ma na niego?
 73 5|      porozumienia z gospodarzem.~- Pan dawno widział pana Z.? -
 74 5|          wizycie.~- Ale - dodał, - pan ode mnie co zabierze? Nie
 75 5|           musiał iść do pociągu, a pan Z. dotąd się nie zgłosił
 76 5|            zgłosił do pana. Będzie pan łaskaw powiedzieć mu, że
 77 5|           u pana bibułę dla niego. Pan mu ją odda.~Nie skończyłem
 78 5|               panowie mnie zgubią. Pan zostawił w przedpokoju pakunki
 79 5|            nie ma! Już zgubił mnie pan! Był zupełnie przybity i
 80 5|      zarazem rozśmieszony.~- Czego pan rozpacza? - rzekłem. - Bibułę
 81 5|           twardą przeszkodę. - Cóż pan teraz zrobi?~- Co zrobię? -
 82 5|           oddalonego od okna.~- Co pan robi? co pan robi? - szeptał
 83 5|            okna.~- Co pan robi? co pan robi? - szeptał mi wystraszonym
 84 5|          mi wystraszonym głosem, - pan mnie gubi. Czy pan wie,
 85 5|       głosem, - pan mnie gubi. Czy pan wie, kto tam mieszka? -
 86 5|     zdumieniu gospodarz, - ale czy pan zaręczy, że tam nie mieszka
 87 5|          żandarm albo szpicel, czy pan zaręczy, że on tam przy
 88 5|           zbladł on śmiertelnie.~- Pan Z. - uspakajałem go. - Niechże
 89 5|          uspakajałem go. - Niechże pan pójdzie otworzyć. Nie bój
 90 5|      pójdzie otworzyć. Nie bój się pan! Jeżeli to żandarmi, przyznam
 91 5|             powiem, że moja. Niech pan w takim wypadku powie, że
 92 5|       takim wypadku powie, że mnie pan nie zna, że zaszedłem do
 93 5|            wyrzutem mówił do Z.:~- Pan mi nic nie powiedział, że
 94 5|         nic nie powiedział, że ten pan - wskazał na mnie - przywiezie
 95 5|      gdybym panu to powiedział, to pan albobyś odmówił, albo jeszcze
 96 5|       stało, uspokójcie się!~- Ale pan zabierze to, co obiecał? -
 97 5|          za sobą głos:~- A kogo tu pan szuka?~Za nim stał stróż
 98 5|         ręku.~- Czy nie mieszka tu pan Bacewicz? - pyta nasz towarzysz
 99 5|          nile mieszka. Ale, czekaj pan, taki tęgi, wąsaty? Co?
100 5|            ulicy, mówił:~- Pójdzie pan dalej. Widzi pan na rogu
101 5|           Pójdzie pan dalej. Widzi pan na rogu dom duży, to tam.
102 5|            ulicę.~- Czy tu mieszka pan Bacewicz? - pyta znowu.~-
103 5|             mówi, - czy tu mieszka pan Bacewicz?~- Tu, ale śpi,
104 5|            zaspaną twarzą.~- Czego pan chce, do diabła? - mówi
105 5|          wpada w wściekłość. - Kto pan jest? - krzyczy. - Czego
106 5|           jest? - krzyczy. - Czego pan ludzi po nocy napastuje?~-
107 5|           i Pacewicz. Jakim prawem pan mnie napastujesz po nocy? -
108 5|         tym względem.~- Ależ niech pan siada - mówiła staruszka, -
109 5|           dzień przebiegacie. Musi pan cokolwiek przegryźć!~Przy
110 5|             jednej pani".~- Możesz pan stamtąd ją wydobyć? - pytam.~-
111 5|         sługami rządowymi.~- Niech pan zaczeka - twierdził chłopak, -
112 5|          potwierdził - wasi. Jakiś pan, raczej młody chłopiec z
113 5|        młody chłopiec z panną. Ten pan przedstawił mi się jako
114 5|           niż niewiasty. W dodatku pan mąż należał do kategorii
115 5|    otworzyły i przede mną stał sam pan mąż. Był blady, twarz miał
116 5|           umarła - odpowiedział mi pan grobowym głosem.~Odskoczyłam
117 5|     staliśmy w tej chwili.~- Niech pan żony swojej - powiedziałam
118 5|          było piekła w domu, za co pan wdzięcznym jej być powinien.
119 5|        szczegóły.~- A nie zapomnij pan - dodaje jeden z nich przed
120 6|            skontrolowania, co taki pan z podrzuconym egzemplarzem
121 6|    słuchają, o czym to przyjezdny "pan" mówi, ale którzy co najwyżej
122 6|     godności naczelnik - ja tobie!~Pan naczelnik porzuca robotę
123 6|          zostali sami w gabinecie, pan prystaw przyciszonym głosem
124 6|        przedstawicielowi władzy.~- Pan nic nie wie, - nachylił
125 6|              i tu u nas? Śmiej się pan z tego!~- Ależ, panie -
126 6|             Nic nie rozumiem. Masz pan ten papier?~Prystaw pokazał
127 6|            skończył czytanie, - co pan teraz powie?~- Bądź pan
128 6|            pan teraz powie?~- Bądź pan spokojny - odpowiedziałem, -
129 6|         zaprząc konie i do pana, a pan mi mówi - sześć godzin.
130 6|           pana, jaki jest nastrój? Pan to musi przecie wiedzieć.~
131 6|           odpowiedzieli:~- Widzisz pan! Furman prystawa mówił,