Tom, Rozdzial

 1   1, IV|        jego było tyle goryczy i żalu, że prędko odpowiedziała:~-
 2   1, V |         gardle uczuła dławienie żalu, a na podniebieniu palącą
 3   1, V |        A niby to Anzelm żadnego żalu do pana Korczyńskiego w
 4   2, I |      trochę rubaszny, topniał w żalu, który napełnił jej oczy.
 5   2, II| malowało się tyle przerażenia i żalu, że Marta i Benedykt domyślili
 6   2, II|    wzrok podniósł, był on pełen żalu i dręczącego wahania.~-
 7   2, II|      twarzy z wyrazem gryzącego żalu. Widział dobrze, że w oczach
 8   2, V |     doświadczać nieścierpliwego żalu i gniewu, sam nie wiedząc
 9   3, I |        chwilę gestem gniewu czy żalu obie ręce do oczu podniósłszy
10   3, I |     burza zgrozy i niezmiernego żalu. Zbyt wiele w samotności
11   3, IV|         nie może: tych wulkanów żalu, obrazy, nadaremnych porywów
12   3, IV|         pana Jana nijakiego już żalu ani gniewu i nijakiej pretensji
13   3, V |         co umiem, bez wahania i żalu odrzucę to, co ani mnie,