Tom, Rozdzial

 1   1, III|           nią bynajmniej, kiedy ze szczęściem rękę swą Benedyktowi oddawała.
 2   1, III|         altany nużyło ją niekiedy. Szczęściem było dla niej jedynym, że
 3   2, I  |          Byłoby to dla nas wielkim szczęściem i rozumiem dobrze, że właśnie
 4   2, II | najwyższego. Dla Justyny byłoby to szczęściem wielkim, niespodziewanym,
 5   2, II |          szczęście. Nazywa się ona szczęściem dlatego, że wróży dziewczętom.
 6   2, II |           w kochaniu czyż nie jest szczęściem?~Z zamyślonym na ustach
 7   3, I  |           stąd oblubienicą młodą i szczęściem promieniejącą, u końca ich
 8   3, II |         wielkim dla nas wszystkich szczęściem to będzie, jeżeli panna
 9   3, II |     krzywdzić w tym, co jest jego. szczęściem, honorem, może życiem; co
10   3, II |         dla ciebie pomiędzy niskim szczęściem a nieszczęściem wzniosłym
11   3, IV |        Darzeckiego nożem cisnął... Szczęściem, nóż mimo głowy szwagra
12   3, V  |            dokończyła:~- Z jakimże szczęściem pomiędzy nich je wniosę!...
13   3, V  |           je wniosę!... o! z jakim szczęściem trzymać będę nad nimi ubogą