Tom, Rozdzial

 1   1, IV| zwracając ku niej swą delikatną, bladą, w wąską ramę siwiejących
 2   1, IV|       rozmowie swej z Zygmuntem, blada i zmieszana, słów tych z
 3   1, V |             Zamyślił się, długą, bladą ręką poprawił nad czołem
 4   1, V |          przesuwającym swą twarz bladą i niezadowoloną po korczyńskim
 5   1, V |         zamyślonej, z podłużną i bladą twarzą na dłoni opartą.
 6   1, V |       się trochę, baranią czapkę bladą swą długą ręką na czole
 7   1, VI|     wnętrzu pokwikiwało prosię i blada kobieta siedząc na ziemi
 8   1, VI| nieprzerwanie przecież, dł1lga i blada jego ręka przesuwała narzędzie
 9   2, II|         trzymał w kieszeniach, a blada, wąska, delikatna i krótkim,
10   3, I |        niby w krynicznej wodzie, blada jej cera zachowała delikatność
11   3, I |         Cerę twarzy ma wprawdzie bladą i znużoną, ale postać jego,
12   3, I | obietnice matki ulgę przyniosły, blada i spłakana, ale już znowu
13   3, IV|           bo ciągnie ono za sobą bladą marę strachu! a ten strach