Tom, Rozdzial

 1   2, I |          żywo zawołała - nie chcę, stanowczo nie chcę; bo on by nie podołał
 2   2, II|     tysięcy i oddać je, skoro tego stanowczo żądano, było jego bardzo
 3   2, IV|       szumie i huku wiatru brzmiał stanowczo, prawie rozkazująco.~Wahanie
 4   3, I |          swej powstała i nie tylko stanowczo, ale z oburzeniem oświadczyła,
 5   3, I |           trzydzieści i jeden jest stanowczo zbyt ciężkim Kto w tym wieku
 6   3, I |           po swojej postaci. Tyje, stanowczo tyje! Co chwilę porywała
 7   3, I |            jego wolę, gdyby ją był stanowczo objawił, nie wywierałaby
 8   3, II|            żądaniu jego oparła się stanowczo. Stanowczość ta była cicha,
 9   3, II|         nawet, abym ci powiedziała stanowczo i raz na zawsze, że z uczuć,
10   3, II| sztywniejszą. Na koniec cicho, ale stanowczo przemówiła:~- Nie uczynię
11   3, V |          niego zostanę, otwarcie i stanowczo mu powiedziałam, że wszystko
12   3, V |    uczyniło... ale najważniejszą i stanowczo w tym wypadku rozstrzygającą