Tom, Rozdzial

 1   1, IV|       głowę wstrząsał czasem i uśmiechał się to filuternie i niedowierzająco,
 2   1, VI|      ku bramie zagrody, ale on uśmiechał się i z widoczną fantazją
 3   1, VI|      pniu sosny siedział Jan i uśmiechał się wpółfiluternie, wpółtajemniczo.~-
 4   1, VI|       pod siwiejącym wąsem nie uśmiechał się tak łagodnie; mówił
 5   1, VI|   olbrzymiego kamienia siedząc uśmiechał się jeszcze.~- Gadaj gadkę!
 6   2, I |   Binokle opadły mu na piersi. Uśmiechał się do dziecka, ale wyraz
 7   2, I |        przezwyciężać?...~Różyc uśmiechał się niedbale, ale zarazem
 8   3, II| stajennego chłopca, filuternie uśmiechał się do siebie i, co mu się
 9   3, V |     panno Leoniu, z radości! - uśmiechał się Kirło. - Zobaczy panna
10   3, V |        uniesienie syna patrząc uśmiechał się.~- Facecja! facecja
11   3, V |     przez nie szczytach drzew, uśmiechał się, na palcach nóg czasem