Tom, Rozdzial

 1   1, II |      pragnęłabym, aby ojciec uczuł...~Umilkła znowu, zawiesiła
 2   1, III| opustoszenia jego prawie nie uczuł, Zresztą, trzej bracia byli
 3   1, V  | spostrzec już można było, że uczuł się zdziwionym. Prędkim
 4   1, V  |   przez całe życie spełniał, uczuł się dumnym i wesołym. W
 5   3, I  |   kilku dniami spostrzeżony; uczuł w sobie dawno nie zaznane
 6   3, I  |   którą przed paru godzinami uczuł w sobie, zgasła i nie czuł
 7   3, II | wielkiego zadowolenia, jakie uczuł, rumiane policzki mu zadrgały
 8   3, II |         Tak wyskarżywszy się uczuł wracającą mu dumę i zuchowatość.
 9   3, III| ukłonem, lecz w tejże chwili uczuł się pochwyconym w czyjeś
10   3, III|    tej widać zadowolonym się uczuł, bo zewsząd wykrzykiwane
11   3, III|    rękawie swojej siermiężki uczuł czyjąś rękę i zaraz mu przed