Tom, Rozdzial

 1   2, II|        się pani Emilii do tego stopnia, że obudził w niej uczucie
 2   2, II| zachwyciło ją i rozrzewniło do stopnia najwyższego. Dla Justyny
 3   3, I |        stanowczych, do pewnego stopnia rozstrzygających o całej
 4   3, I |   zyski lub straty. Do pewnego stopnia troski takie wydawały się
 5   3, II| Kochałam cię, kuzynie, do tego stopnia, że po latach niewidzenia
 6   3, II|     myślała chwilę. Do pewnego stopnia słuszności skargom syna
 7   3, II|  zresztą,.. ale do najwyższego stopnia szkodliwym...~- Boże! Boże!
 8   3, IV|        miał, nigdy bym do tego stopnia, na którym teraz stoję,
 9   3, IV|    zgłupiałem przecież do tego stopnia, aby myśleć, że syn mój
10   3, V |     dziewczynkę do najwyższego stopnia zaciekawioną poprosił, aby
11   3, V |     towarzystwa do najwyższego stopnia już zmieszana rumieniła