Tom, Rozdzial

 1   1, III|      zawodu, które czyniły ją smutną i - chorą. W tym odludnym
 2   1, III| zrozumieć się nie możemy - ze smutną obojętnością rzekła pani
 3   1, III|   jeszcze niż przed paru laty smutna i osłabiona oznajmiła, że
 4   1, IV |   panienek. Widzisz pan, jaką smutną minę ma panna Teresa...
 5   1, V  |       się nie tylko samotna i smutna, ale zarazem obrażona i
 6   1, VI |  popatrzał na zbladłą nieco i smutną w tej chwili twarz młodej
 7   2, II |       dotąd siostrze, co jest smutną, ale nieuniknioną koniecznością
 8   2, II |     się znowu tak cierpiącą i smutną, że zapotrzebowała jakiejkolwiek
 9   2, V  |     drugiego końca widnokręgu smutną pustynię piasków, a za nią
10   3, I  |       rodzinnego ogniska, jak smutna lilia o kroplę rosy błagająca,
11   3, I  |       Dlaczego pani dziś taka smutna? Czy dlatego, że ktoś malować