Tom, Rozdzial

 1   1, IV|   świeżych kwiatów, z lekka ramienia jego dotknęła.~- Chodźmy,
 2   1, IV|    trochę strwożone. Ale do ramienia Zygmunta pośpiesznie uczepiła
 3   1, V |    postarzyła i koromysło z ramienia zdjęła, po czym na ogród
 4   2, I |  ŕuchem uczepiwszy się jego ramienia szepnęła mu jeszcze na ucho:~-
 5   2, I |   zgrabny, z lufą fuzji zza ramienia mu sterczącą, Witold Korczyński
 6   2, II| podłożywszy okrągłym ruchem ramienia smyczkiem w powietrzu powiódł
 7   2, IV|     spojrzał i żywym ruchem ramienia jej dotknął:~- Niech pani
 8   2, V | staremu pochylona ustami do ramienia jego przylgnęła.~Nie zdziwił
 9   2, V |     za to uwolniwszy się od ramienia wnuczki dygocącym krokiem
10   3, I |   ruchem wysunęła rękę spod ramienia męża i na chwilę gestem
11   3, IV|    wysokością prawie do jej ramienia sięgały, na kształt siwych,