Tom, Rozdzial

 1   1, I  |   przeciągłe, głośne, których nutę porywały i przedłużały echa
 2   1, I  | polach swą rozgłośną i smętną nutę:~Ty pójdziesz drogą, ty
 3   1, II | samego brzegu lasu na skoczną nutę zaśpiewała:~Kiedy cię śpiewam,
 4   1, V  | wyraźnie rozpoznać można było nutę piosnki zaczynającej się
 5   2, II |  Zamyślenie jej, marzenie, tę nutę dalekiej pieśni, którą dziś
 6   2, III|  doleciało także gwizdanie na nutę pieśni:~A kto chce rozkoszy
 7   3, III|    dyszkantem, niezupełnie na nutę krakowiaka, zaśpiewał:~Powierzchowność
 8   3, III|  pamięci? Zagadka! Dość, że w nutę mistrza ubrane popłynęły
 9   3, III| doliną...~Anzelm w polonezową nutę, poważną i tęskną, zasłuchany
10   3, IV | grobowe buczenie Domuntów, na nutę butną, urywaną, prawie rozkazującą
11   3, IV |    koniec firmamentu poniosło nutę:~- La, la, la, la, la!~Znowu