Tom, Rozdzial

 1   1, I  | kamień. Większy on jeszcze od ludzkiej złości. Już ja to wiem,
 2   1, III|       ścierniach czepiają się ludzkiej odzieży. Wprawdzie wszystkie
 3   2, IV |     troska o ustrzeżenie swej ludzkiej albo kobiecej godności;
 4   2, V  |     Każdej nieznajomej twarzy ludzkiej najpierw zlęknę się zawsze,
 5   2, V  |      okrutna, jakiej nigdy za ludzkiej pamięci nie bywało. Ludzi
 6   3, I  |    westchnieniu każdej piersi ludzkiej tkwi cząstka duszy świata
 7   3, I  |     dotąd i kochającej istoty ludzkiej. W samej sobie nosząc wierność
 8   3, II |  najnędzniejszej nawet istoty ludzkiej miała jeszcze życzliwość
 9   3, III|    gwiazdy, dla szczęśliwości ludzkiej i ten stan ustanowił. Nie
10   3, III|       ludziom życzliwy jest i ludzkiej przyjaźni też szukający...~-
11   3, III|  chwila, w której z dna duszy ludzkiej podnosi się to, co natura