Tom, Rozdzial

 1   1, III|     także wiem, co to płakać bez łez...~Benedykt podniósł głowę,
 2   1, III|         jego słychać było trochę łez i więcej powściąganego gniewu.
 3   1, V  |       przezroczystą strumieniami łez oblewając. Pan Benedykt
 4   1, V  |   muskały jej włosy i szyję. Zza łez widziała wpatrzone w nią
 5   1, VI |       rosa nie tylko potu, ale i łez. Tylko drzewa odwieczne
 6   2, III|         czy co? Bardzo słusznie! Leż sobie, a żyto niech gnije
 7   2, IV |         ludzkie i końskie nogi i łez niemało na niego spadło...~-
 8   2, IV |         i długo patrzył na kilka łez, które jedna za drugą, cicho
 9   3, I  |        swego serca wylewała tyle łez i skarg. Teraz o szczęściu
10   3, IV |        istotnie z oczami pełnymi łez. Drżącym głosem, lecz z
11   3, V  | Zdławionym głosem i z oczami już łez pełnymi zawołała jednak:~-