Tom, Rozdzial

 1   2, I | doskonałej dobroci twego serca i zupełnej zarazem nieznajomości świata...
 2   2, I |    zaczynało, mówić jej zaczął o zupełnej swej niezdatności do osobistego
 3   2, IV|      kilku sprawiało jej uczucie zupełnej, rozpaczliwej bezużyteczności
 4   2, IV|         stanowiska społecznego i zupełnej życiowej nicości, które
 5   3, I |       kastowych przesądów, ale z zupełnej niezdolności do chwilowego
 6   3, I |    jedynym rozdźwiękiem, który w zupełnej skądinąd zgodzie ich panował.
 7   3, I |     przyszła pod tym względem do zupełnej z samą sobą zgody. Powiedziała
 8   3, I |         to w niej nie było, bo w zupełnej harmonii zostawało z powagą
 9   3, I |     przyzwyczajenia i z umysłu w zupełnej nawet samotności nie rozstaje
10   3, IV|      niby zaklęty obraz, stało w zupełnej ciszy i pustce powietrza.