Tom, Rozdzial

 1   1, II |      krzesła, ręce ku obronie wzniosła i cofając się, odwracając,
 2   1, II |       pod same zda się obłoki wzniosła się pieśń męskiego, silnego
 3   2, III|      swego oczy na przybyłego wzniosła i żywym, pośpiesznym ruchem
 4   2, III| zagonie złożyć. Ale mimo woli wzniosła ręce wyżej, niż to czyniły
 5   2, III|     lubowania się ku Justynie wzniosła.~- Żeby to Justynka w poniedziałek
 6   2, IV |      przeraźliwym ćwierkaniem wzniosła się chmura czyżów i trzynadli,
 7   3, I  |     że sercem, myślą, smakiem wzniosła się nad wszelką pospolitość,
 8   3, II |      chcesz, jest tak czystą, wzniosłą, idealną, że obrażać cię
 9   3, IV |  runie nigdy ta ściana, która wzniosła się pomiędzy tobą a tym
10   3, V  |  Emilia splecione ręce w górę wzniosła.~- Zrażać! o Boże! - zawołała. -