Tom, Rozdzial

 1   1, II |      zda się...~Machnął ręką i umilkł. Różyc cierpiącymi swymi,
 2   1, VI |        nogi swoje postawili...~Umilkł Anzelm zmęczony niezwykłym
 3   1, VI | ciekące pole..."~W tym miejscu umilkł opowiadający; wyprostowana
 4   2, II |        znowu względy, które...~Umilkł i zamyślił się najmłodszy
 5   2, II |      głośny, że młody człowiek umilkł.~- Milcz! milcz! milcz,
 6   2, III|         o góro! zielony lesie!~Umilkł a Domuntówna czystym, silnym
 7   3, IV |     tak uderzyły Benedykta, że umilkł, z ciężkim westchnieniem
 8   3, IV |       i tylko dlatego...~Nagle umilkł. Coś mu głos zerwało, może
 9   3, IV |       i gniewu, że młodzieniec umilkł nagłym zamyśleniem ogarnięty.
10   3, V  |    który tylko co w piersi jej umilkł, gorąco zarumieniona, do