Tom, Rozdzial

 1   1, III|         nie zapomnę, w jakim byłem strachu, kiedy przeszłej jesieni
 2   1, IV |         dom pełen oficerów... Ja w strachu! Zniszczą Korczyn, myślę
 3   1, VI |            nadmiar, głodu, chłodu, strachu i zasępu najedli się do
 4   2, III|         sępa ludziom pokazujesz ze strachu, że cię w sołdaty zaraz
 5   2, IV |     przysunął, że aż krzyknąłem ze strachu. A potem zaczął do mnie
 6   2, IV |       wtenczas ogarnęła taka, że o strachu zapomniałem. Do dworu drogę
 7   2, V  |             pojrzeli i tylko co ze strachu na ziemię nie popadli. "
 8   3, III|     nastraszyć, a później z mojego strachu drwinkować. Mnie się zdaje,
 9   3, III| pootwierali worki. Inszym łydki ze strachu drżały. Ale właśnie najodważniejsi
10   3, IV |     ciągnie ono za sobą bladą marę strachu! a ten strach wieczny...