Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    ubranego w słomiany kapelusz i stojącego na dwu wielkich nogach w
 2   1, IV |           i mowę człowieka silnie stojącego na złotych nogach; panie
 3   1, IV |      podniosła powieki i w twarzy stojącego przed nią Zygmunta z nieopisanym
 4   1, IV |          Naprzeciw siebie ujrzała stojącego we drzwiach salonu Różyca.
 5   1, IV |        głowę i zimno spojrzała na stojącego przed nią a wzrokiem błagającego
 6   2, I  |         wznosiła w górę ku twarzy stojącego przed nią towarzysza. W
 7   2, III|          kwiaty; pod jedną ścianą stojącego jeszcze zboża widać było
 8   2, V  |          się nam cościś czarnego, stojącego... ni to goły pień z nagła
 9   3, II |  Rozpaczliwym gestem wskazując mu stojącego o dwa kroki parobka, głośniej
10   3, V  | osłupiałej postawie pośród salonu stojącego minął i do gabinetu wbiegłszy