Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      czy wstręty opuściły w dół końce pąsowych warg nadając im
 2   1, II |  nabrzmiały, a w oczach wionęły końce mantyli i zamigotały czerwone
 3   1, III|    pochylił głowę tak nisko, że końce wąsów klap surduta dotykały.
 4   1, V  |        Benedykt mówił niewiele, końce długiego wąsa do ust wkładał
 5   1, V  |         gładkich jej plecach, u końce czerwoną wstążeczką związany.
 6   2, I  |    zmarszczkami okrytym czołem. Końce jej ładnych ust opuszczały
 7   2, V  |  rozdarły białą krepę obłoków i końce strzał swoich spuściły na
 8   3, II | rezydencja pańska, rozkoszna...~Końce palców swoich pocałował,
 9   3, III|       Tylko że u tego tańca dwa końce. Podobno Domuntówna z kim
10   3, IV |    policzku i na wiszące u szyi końce żałobnej wstążeczki spadła,