Tom, Rozdzial

 1   1, V  | płóciennym surducie, długim do kolan obuwiu i małej czapce, która
 2   1, V  |    wysoki, bosy, w ciemnej, do kolan sięgającej kapocie i wielkiej,
 3   2, I  |     ziemi siedząca dotąd u jej kolan mała Bronia.~- Każę zaraz
 4   2, IV |        osłoniętym, w krótkiej, kolan nie sięgającej siermiędze,
 5   2, V  |     się jemu aż po kolana i od kolan dopiero wyrastał on z tego
 6   3, I  |  leżała rozłożona książka, a u kolan na niskim stołeczku siedziało
 7   3, I  |   pokoju i dłużej lub krócej u kolan jej przesiadywali. Zstępować
 8   3, II |       znowu ustami dotknął jej kolan.~- Następnie do tego, że
 9   3, III|    święty jechać, a wprzódy do kolan rodzicielskich po ojcowskie
10   3, V  |    książek Witolda, usiadła; u kolan jej przykucnęła Bronia,