Tom, Rozdzial

 1   1, V  |      końcu świata żyjem. Już i dziadunio o panu wspominał...~Nie
 2   1, V  |      to jest.:. dziedziczka... Dziadunio panny Domuntówny, Jakub
 3   1, VI |  energią przemawiając:~- Niech dziadunio uspokoi się! Niech dziadunio
 4   1, VI |   dziadunio uspokoi się! Niech dziadunio do chaty powraca! Pacenko
 5   1, VI |       Jan Justynę - to był mój dziadunio, stryja i ojca ociec. Jakub
 6   1, VI |         proszę, bardzo proszę, dziadunio kontenty będzie...~Ale Anzelmowi
 7   2, III|    żeby pobłogosławić... i jej dziadunio pobłogosławi...~- Chodźmy
 8   2, III|       śpiewaczka. I na gitarze dziadunio ją grać nauczył... Zimową
 9   3, III|      tam jego stryjaszek i jej dziadunio, jeszcze kiedy przytomniejszym
10   3, III| czerwona, śmiała, lecz ponura. Dziadunio w śnieżnej kapocie we wrotach
11   3, III|  rozlegały się wesołe śmiechy. Dziadunio uporczywie Witolda Korczyńskiego
12   3, III|     Wprzódy jednak zobaczy, co dziadunio robi i czy mu czego nie
13   3, IV |       Dygnęła znowu.~- Owszem. Dziadunio bardzo lubi, kiedy do niego
14   3, IV |         jeszcze źle wymłóci, i dziadunio niedomaga!~Zwolna odwróciła