Tom, Rozdzial

1   1, II |       dłonią po kolanie uderzył; wybiegł przez drzwi do salonu prowadzące,
2   1, V  |    śniegami i mrozami, kiedy Jan wybiegł znowu z dziedzińca i o kilka
3   2, II |    pokojów żony i wkrótce z nich wybiegł obu dłońmi głowy swej dotykając.
4   3, I  |       rozkochana, aż na usta jej wybiegł figlarny uśmiech. Na palcach,
5   3, II |          nikogo. Na usta Witolda wybiegł uśmiech bolesnej ironii.~-
6   3, III|          pierwszą drużką przodem wybiegł, a wszyscy za nimi w poskokach
7   3, III| odwróciła. Z podwórka na uliczkę wybiegł w wielkim pędzie Julek ze
8   3, IV |     zarumieniony z chaty Fabiana wybiegł, młodzież po zielonej uliczce
9   3, V  |      płotem zapiał i żółty Mucyk wybiegł z podwórka z wielkim szczekaniem.