Tom, Rozdzial

 1   1, IV| niewykwintnych. ~- Jak Boga kocham - dokończyła - takiego dobrego człowieka,
 2   1, IV|             głosu przelękniona cicho dokończyła:~- Czy nie myślisz czasem
 3   1, IV|              A ses premiers amours - dokończyła żona Zygmunta i z niedbałym
 4   1, IV|         takie poetyczne słowa...~Nie dokończyła. Nagle opanowała siebie
 5   1, IV|              zaczęła.~- Moja dusza - dokończyła - nie przyjmie nigdy tego,
 6   1, V |         drżały.~- Ty wiesz, bracie - dokończyła - jak niezachwianie chowam
 7   2, II|            dość już tego! - łagodnie dokończyła wiadomo, że jesteś dobrą
 8   3, I |           zaczęła - dlatego...~I nie dokończyła. Strwożyła się czy też ogarnął
 9   3, II|           Niż co?...~Z błyskiem oczu dokończyła:~- Niż wieczne gryzienie
10   3, II|            na raz komary kąsały, nie dokończyła, tylko z podskokiem na szyję
11   3, II|            własnych ust... o!...~Nie dokończyła, tylko z wysoko podniesioną
12   3, V |        kiedykolwiek i szeptem prawie dokończyła:~- Teoś jest mor... morfi...
13   3, V |            To prawdziwe szczęście! - dokończyła pani Emilia.~- Doprawdy!
14   3, V |             z rozpromienionym czołem dokończyła:~- Z jakimże szczęściem