Tom, Rozdzial

1   1, I  |    tymi załzawionymi oczami na towarzyszkę popatrzała.~- Ty bo, Justynko,
2   1, I  |  przedmiocie przez starszą jej towarzyszkę zaczepionym. Tylko już wszelki
3   1, IV |   czymś jej szeptał; widocznie towarzyszkę tę wybrał sobie dla żartu
4   1, VI |       przywiózł sobie dozgonną towarzyszkę aż z miasta Grodna, które
5   2, IV |    przyozdobionej, z uśmiechem towarzyszkę swą zapytał:~- Czy wygodnie?~-
6   2, IV |    siermiężkę swą rzucił ją na towarzyszkę, którą okryła ona od szyi
7   3, II |     przyjazny wzrok na starszą towarzyszkę swoją podniosła.~- Bo też
8   3, III|        sercem zapowiadam, abyś towarzyszkę, którą ci daję, szanował
9   3, IV | wkrótce domyśliła się prawdy i towarzyszkę uspokoiła. Były to pewno