Tom, Rozdzial

1   1, V  |      przy samej ziemi kipiący szmer.~Justyna wypadkiem znalazła
2   1, V  |  przecież cicho płynął kojący szmer. Przed sobą, o kroków kilkanaście,
3   1, VI |       cichy, ledwie słyszalny szmer. Wtem coś zawarczało i zadzwoniło
4   1, VI |    przerywać począł monotonny szmer hebla przesuwającego się
5   2, IV | podniosła głowę, bo usłyszała szmer monotonny, prawie srebrny,
6   3, II |      niej zaległa. Najlżejszy szmer ucha jej nie dolatywał;
7   3, III|      wrzawa przemieniły się w szmer głosów rozważnie i zwolna
8   3, III|   zwolna ciekących, tak teraz szmer ten roztapiał się w milczenie.
9   3, IV |       hałasu roztapiało się w szmer wesołymi nutami jeszcze