Tom, Rozdzial

1   1, II |          roślinności, sama nawet starość niskiego domu i niejaka
2   1, V  |         za młodu nauczy, to i na starość mruczy - dojadał głos zza
3   1, VI |       siedlisk opowiadała wielka starość otaczających je drzew. Jedne
4   2, V  |     miała.~- Chwała Bogu za taką starość - zauważył Jan a z tej racji
5   2, V  |       Mnie lepiej w łóżku leżeć. Starość i młodość! Wieczna historia!~
6   3, III|       los na mnie padnie i że na starość przemienię się w Joba o
7   3, III| zażartował:~- Słusznie! A jakże! Starość grubianka, nikogo nie zdobi...~
8   3, III|           że gorzko mnie jest na starość Łazarzem u bogaczowego progu
9   3, III| wielmożnym przystało. Ale oto na starość zgłupiał. Namówiony, do