Tom, Rozdzial

1   1, II |       gesty, taki sam miała głos smutny i osłabiony. Tylko zamiast
2   1, V  |         ten, kto słowa te nucił, smutny był czy nadąsany.~Fabian
3   2, I  |          ale wyraz oczu jego był smutny. Na koniec, uwolniony z
4   2, III|         żółknie...~- Dziwnie pan smutny jesteś i zdawać się może,
5   3, II |      Witold, który wciąż blady i smutny powiek prawie nie podnosił,
6   3, II |         na krwawym obłoku cichy, smutny, w daleki rąbek błękitu
7   3, III| zapłakanej dziewczynie zaśpiewał smutny wygnaniec:~Poleć, motylku,
8   3, IV |    człowiek ciężko i nieustannie smutny...~Mógł był odejść w wesołe
9   3, V  |         się z nim mogłaś?~Trochę smutny uśmiech po ustach jej przebiegł;