Tom, Rozdzial

1   1, IV |          źrenice przygasłe były i smutne, niedbale wymówił:~- Tout
2   1, V  |      serdecznie ucałowała. Zawsze smutne jej oczy napełniły się litością.
3   2, I  | zbałamucić Przeszła już ona przez smutne doświadczenie, znam dobrze
4   2, II |    użalała się przed nim na swoje smutne życie i zapomniała, że już
5   2, II |          tak postępujesz z wujem?~Smutne dotąd oczy Witolda błysnęły;
6   2, III|    zdarzają się rzeczy niedobre i smutne? Wszędzie są takie, i daleko
7   2, III|    zmarszczkami pokryte, mizerne, smutne lub rumieńcami kwitnące
8   2, IV |        wśród powszechnej szarości smutne płyty.~W niespełna kwadrans,
9   3, I  |           kochanka i męża. Jakieś smutne szmery powstawały wkoło