Tom, Rozdzial

1   2, III|     ruchami ramion, od których sierp jej rzucał w powietrze błyskawice
2   2, III|       ręce, z których w jednej sierp błyszczał, ruchem zmęczenia
3   2, III|       gdy do Justyny powrócił, sierp trzymał w ręku. Ona podniosła
4   2, III|    podniósł i podając Justynie sierp, w którym słońce krzesało
5   2, III|   którego brzeg istotnie przez sierp Ładysiowej żony w dziwne
6   2, III|     był Justynę tak bardzo, że sierp z ręki upuściła. Oprócz
7   2, III|   żwawo! A i ty, Janek, za ten sierp chwycić się możesz, który
8   3, III| których w upalny dzień lipcowy sierp z jego ręki przyjęła, i
9   3, IV |        z wody wypłynął ognisty sierp wschodzącego księżyca, prędko